Wizja Na Żywo

Dobry wieczór Państwu.

Patrzę...

Aha, muszę tu sprawdzić, bo

przy okazji sobie

włączę... O, o, o, już jest.

O! Jeszcze

mnie tutaj nie widać. Mały momencik.

Witam Państwa.

Mam nadzieję, że

jestem już widoczny.

Eee...

Kompletnie, kompletnie

nie wiem, nie mam

koncepcji, jaką...

na jaki temat dzisiaj zrobić audycję.

Chodziło mi kilka rzeczy po głowie,

ale tak w końcu

nie wybrałem żadnej.

Ale to nie znaczy, że nie będzie ciekawie.

Eee...

Wszak

lada moment Dzień Zmarłych.

Ja taką

uwagę chciałem powiedzieć

na temat Dnia Zmarłych.

Ale o tym za chwilę.

Tradycyjnie powitam.

Dawid Bukała I.

Kocham Cię Krzyś.

Kocham Cię także.

Gargamel. Hej.

Anna Kuźmiarczyk. Witam.

Inka Pozdro

z Grudziądza. Bartolini.

Witam. Paweł

165. Hej.

A Paweł hej.

Toś... Tościk

221.

Witam Pana Krzysztofa.

Bartolini Pelplin.

Pozdrawiam.

Marcin Dura. Lecimy.

Anna W. Witam.

Eee...

Miami 4 Don.

Witam Panie Krzysztofie. Witam wszystkich

słuchaczy. I

Józef

Ro... Relins.

Zdrawiam.

Marcin

JL

99. Witam.

Monika USA.

Witam z Bostonu.

Witamy Boston. Pelplin.

Boston. Pozdrawiamy.

Witam wszystkich

Państwa.

Taka mała uwaga.

Ja tak się zastanawiam,

że właśnie przez te internety,

jak mocno

wpływa to na

nasze relacje

przyjacielskie, rodzinne.

Internet jest

strasznym złodziejem czasu,

ale też strasznym złodziejem

relacji.

Dlaczego właśnie przed Dniem Zmarłych

o tym wspominam? Ano dlatego,

drodzy Państwo,

że jak to jest.

Na ogół

prawie, że wszyscy pójdziemy odwiedzić

groby najbliższych,

groby przyjaciół, znajomych

na cmentarzach.

Ale

uderzmy się w pierś i pomyślmy

jak to nasze życie wygląda.

Ile,

jak mało mamy czasu jeden na drugiego.

Oczywiście

w Dzień Zmarłych ten czas znajdziemy,

jak już jest ktoś martwy.

I leży ten metr osiemdziesiąt

pod ziemią.

Pójdziemy mu zapalić jakąś świeczkę,

chwilę zadumy

damy

i

odejdziemy.

Tam pójdziemy. Tamten czas

znajdziemy dla tych bliskich. A czy za życia?

Mamy ten czas dla siebie?

Ludzie się strasznie

od siebie odgradzają.

Ja to wiem ze swego życia,

że

mimo, że ja mam nastawienie

do ludzi bardzo

przyjacielskie.

Ja się odkrywam.

Jak poznaję człowieka

odkrywam się przed nim.

Staram się być przed nim szczery,

prawdziwy.

Ale czy można tego samego

oczekiwać od

od tych,

których spotykasz?

Nie zawsze.

Ludzie

zapominają o przyjaźni.

Ludzie za czymś pędzą.

Każdy z nas. Ja też za czymś pędzę.

Wszyscy pędzimy.

Na to jesteśmy skazani.

Ta cywilizacja rozpędzająca się

coraz bardziej

do tego nas goni.

Ale

musimy zwrócić uwagę na to,

że zatracamy

więzi.

Że to wszystko ginie.

Że nasze dzieci

albo dzieci naszych dzieci

jeżeli się to nie zmieni

To

ja już o tym dawno mówiłem.

Będą

pracownikami swoich

awatarów. Ja to mówiłem.

Już kiedyś. Dlatego nie chcę się powtarzać.

Ale będzie to tak, że

ludzie

będą wstawać,

będą siedzieć przed komputerami, przed telefonami,

przed innymi maszynami

tylko po to, żeby

udoskonalać

świat wirtualny.

Tam będą ich sklepy,

tam będzie ich rozrywka,

tam będą też oni sami.

To już się dzieje.

Instagram,

YouTube,

Facebooki,

TikToki, to wszystko

idzie

w kierunku strony

wirtualnej,

na którą

ty za życia swego

pięknego życia,

w pięknej

przestrzeni

nie masz czasu.

Masz coraz mniej czasu na swoje

życie,

bo tworzysz

ten wirtualny

świat.

Ja to trochę generalizuję,

bo ktoś powie, no dobrze, ale ja nie siedzę

przy komputerze.

Wyjątki jeszcze są.

Ale to idzie w tym kierunku

i w takim tempie szybko,

że

nawet się nie zorientujesz,

jak

wszystkich nas to pochłonie,

a

przepieczętuje temu wszystkiemu jeszcze

sztuczna inteligencja, która

będzie naszym wielkim

bratem, jak w Big Brotherze.

Wielki brat,

który

właściwie będzie

ciągłym naszym przyjacielem,

kolegą, kumplem,

który się na nas

nie będzie obrażał

i który nam będzie starał się odpowiedzieć

w taki czy inny sposób na każde pytanie,

na każdą wątpliwość.

Jakież to jest

z jednej strony genialne,

że my

w XXI wieku tworzymy

wirtualny świat

i tam się

i my

tam wstępujemy swoimi

awatarami,

ale to my

pracujemy na te awatary.

Tam gdzieś

za oknem są piękne

widoki, no dzisiaj wiatr mocny

wieje tu na Pomorzu,

lato,

a my siedzimy przed monitorami.

My tam

dostrzegamy

rozrywkę siebie,

relacje

znajomych.

Na cmentarz pójdziemy

fizycznie. Na cmentarz

pójdziemy fizycznie

zapalić tą

świeczkę, tylko

zapalając, zadajcie sobie

pytanie,

jak żył?

Był bliski Tobie?

Była bliska Tobie?

Zadaj sobie pytanie,

ile miałeś czasu na tą osobę?

Ile

z nią obcowałeś? Bo to, że znałeś

ją, ale ile obcowałeś

z tą osobą? Ile sobie

daliście siebie?

Nie przez sieć.

Nie przez telefon.

Nie przez jakieś tam portale.

Tylko, oj, bo mi czat

zaginął, nie wiem czemu.

Uuu, czatu nie mam.

Tylko,

ojej, znikł mi

czat. No dobra, ale nie ma problemu.

Szkoda, że Was nie widzę.

Chociaż sobie

włączę tu, poczekajcie.

Już, już, tylko żebym ja tu czegoś

nie pomieszał teraz.

Okej. I tu będzie

czat, tylko muszę to...

Okej, tu jest czat.

Zamknij, dobrze. Okej, zamknąłem.

Ale muszę teraz to zmniejszyć.

Widzę czat.

O, dobrze.

Już Was widzę, bo tu mi coś

zanikło. Nie wiem, może jakiś, jakiś

problem jest z tym.

Zastanówmy się

nad tym.

Wieś, ktoś tak się nazywa, pyta

czy

i Atlas,

ja już to mówiłem,

czy i Atlas to kometa?

Oczywiście,

chciałoby się słyszeć,

że 3 i Atlas to nie kometa.

Że 3 i Atlas to

przybysze,

którzy

przylecieli skądś

i będą nas

może atakować,

a może będą chcieli się z nami

zbratać. Lubimy

się bać, ale

zwróćmy uwagę,

kometa

3 i Atlas,

która

leci spoza

Układu Słonecznego.

Wpada w Układ Słoneczny,

po czym

minie słońce

i będzie,

będzie uciekać z

Układu Słonecznego.

To jest spory czas, żeby

o tym mówić.

Kiedy dzieje się na świecie

źle,

zaraza, szczepienia,

wojny,

ludobójstwa,

lepiej,

żeby społeczeństwa były zajęte

nie wiem, o właśnie,

przez 2 miesiące, może 3 miesiące,

3 i Atlas.

Ciekawe,

jacy oni będą,

jak tu przylecą.

Potem

zmieni się to w kometę.

Kometa odleci

w przestrzeń, w pustkę kosmosu.

Znajdzie się

inny temat.

Zajęcie umysłu.

My musimy

mieć zajęty umysł, żeby nie zwracać

uwagi na to, co się naprawdę dzieje,

jak się zmienia

wszystko na naszym świecie

na dużą niekorzyść w stosunku

do nas,

naszej wolności,

bezpieczeństwa,

naszego zdrowia.

Twój ziomek napisał

jeszcze kosmici.

Ja rozumiem tą aluzję.

Tak, jeszcze kosmici,

bo zwróćmy uwagę,

żeby kontrolować przy tych

ogromnych zmianach

na Ziemi,

bo się dzieją bardzo ogromne zmiany na Ziemi,

żeby kontrolować społeczeństwa,

żeby ich pilnować,

żeby

sterować ich myśleniem,

to zagrożenie

z kosmosu

jest zacnym tematem.

No, co to może być?

Jakie oni mają zamiary?

Żonglowanie

częstą informacją

o UFO,

a ja już mówię, od jakiegoś czasu

bardzo dużo się mówi

o UFO

i nie oznacza to,

że ja wątpię

czy życie w kosmosie istnieje.

Ja nie wątpię w to.

Ja uważam, że my sami jesteśmy dowodem na to,

że życie w kosmosie jest.

Tylko żonglowanie tą informacją powoduje,

że my,

że my zaczynamy być,

albo wielu z nas zaczyna być wręcz pewna,

że UFO się zbliża,

że za moment może UFO zaatakować Ziemię,

że te problemy, które się na Ziemi dzieją,

to jeszcze nic do tego,

co może nam sprawić UFO.

Nie, to się na Ziemi dzieją.

Takie zmiany.

I media, politycy,

nie rangą małych państw,

ale ci, którzy

te zmiany na świecie dokonują,

pilnują ich

służby różne,

rzuca się temat

w media,

powiela się go

tylko po to, żeby potem można było

ewentualnie użyć go jako

jako

elementu zastraszenia.

Pomyślmy,

w zarazie,

ile było takich nonsensowych

jakichś, jakichś

zakazów i innych rzeczy,

a

co można by było robić ze społeczeństwem,

gdyby tak naprawdę puścić narrację,

że gdzieś niedaleko

orbity ziemskiej,

gdzieś tam

między Ziemią, a Księżycem,

a może dalej, może kawałek za Księżycem,

i

są jakieś obiekty

i nie wiadomo jakie one mają zamiary.

Przecież

obce obiekty,

przecież my byśmy,

oj to by było,

internet zalałby się

informacjami, które

jedni by wierzyli, drudzy by nie wierzyli,

ale stworzyłby się chaos

i społeczne

myślenie byłoby tylko w tym kierunku.

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

Witam Panie Krzysztofie, jak będzie rosło złoto

i czy nadal będzie?

Chodzi o wzrost złota, tak?

Złoto. Oczywiście to jest wizja.

Nie traktujcie tego absolutnie jako poradę

finansową, ekonomiczną, oszczędnościową,

bo absolutnie nie można tego tak traktować.

To jest wizja.

Poczucie, a nie rada.

Ale złoto.

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

... ...

... ...

... ...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

... ...

... ...

... ...

...

... ...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

Więc państwa, które będą wchodziły w tą walutę, muszą mieć dużo złota, żeby mieć pokrycie w złocie, autentyczne, ale też państwa, które mają tą śmieciową walutę typu euro, typu dolar, o tym też wiedzą i też te państwa na wszelki wypadek muszą jak najwięcej wykupywać złota, między innymi Polska to robi,

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

Bo zaczął rozpinać koszulę.

I zapragnął napić się mleka.

Mleko.

Miał taką myśl, żeby się napić mleka.

On nie odszedł.

On jest zakochany w tym, czym był.

On lubił być tym, kim był.

On kochał ludzi,

którzy jego kochali.

I on pozostał między ludźmi.

Mi się kojarzy, że on jest gdzieś przy jakimś dworcu.

Że on ma potrzebę widzenia ludzi.

Jakby się nie pogodził z tym, że odszedł.

Że go nie ma.

Że ludzie go nie widzą.

On jakby czekał na to,

że przyjdzie moment, że go ludzie będą ponownie widzieć.

Że to się wszystko zmieni.

Bo on kochał.

On kochał to, co robił.

I kochał stan, w którym był.

Za życia.

To bardzo dziwne.

On jest dzień i noc.

Na jakimś dużym dworcu.

I on...

Tam są ciągle ludzie.

I on czeka...

Jakby na siebie.

Wola.

Myślenie.

To jest potężna siła.

Po śmierci.

Bo to uruchamia jaźń,

która nie umiera.

I...

Jeżeli...

Jest tak, że ludzie się czegoś kurczowo trzymają.

Ktoś coś schował.

Przed najbliższymi nawet.

Cennego.

Gloryfikował to, co miał za życia.

Krył.

To...

Potem może nie chcieć odejść.

Bo cały czas tego pilnuje.

Ale on...

Kochał swój styl.

Czuł się...

Wyjątkowo.

I bardzo mu to odpowiadało.

Przez to...

Chciałby dalej być...

Tym, kim był.

On nie odszedł.

On może kiedyś odejdzie.

Ale on chce do ludzi.

I chce do Krysi.

Do Michała i Krysi.

Tański.

Darek napisał.

Panie Krzysztofie.

Ator nagrał film na temat tych małp,

które uciekły.

Mało kanałów podaje tę informację.

A to może mieć związek

z zarazą, którą pan zapowiadał.

Przyjrzę się.

Zaraz po audycji obejrzę film Atora.

Dobrze.

WT napisał.

Witam.

Co Putin myśli o Antarktydzie?

Hahaha.

JPolt65 pyta.

Czy są teraz...

Czy są też tacy zmarli,

którzy wolą milczeć

ale tak nie można,

ale tak,

że można to postrzegać

w sposób jeszcze

bardziej wymowny?

Jeśli tak, to z jakich powodów?

To znaczy, ja nie wiem,

czy ja dobrze zrozumiałem to pytanie.

Tak, są dusze,

są osobowości,

których się nie da poczuć.

Nie ma z nimi...

Nie ma poczuć.

Nie płyną żadne poczucia.

Ja miałem takie przypadki.

Przypadki podobne ze zaginięciami.

Miałem takie,

że nawet się nie musiałem skupiać,

tylko chwila

i już wiedziałem, gdzie dana osoba jest

i jej ciało.

A miałem coś takiego,

że nieraz próbowałem wielokrotnie

i było bardzo ciężko

cokolwiek mi poczuć.

To zależne jest od duszy,

od stanu tej duszy,

od jaźni osobowości.

Już, już.

Patrzę, co piszecie.

Sylastale.

Kto widział ducha?

Ja widziałem

ducha?

Złe słowo.

Powiadałem to na audycjach.

Ja widziałem

kilka razy,

kilka razy

po śmierci

ludzi.

W dwóch przypadkach

znałem ich.

Mówiłem o śp. panu Gostomczyku

kilku lat temu.

Ja go widziałem w oknie.

On miał zawsze zwyczaj.

Staruszek, jak patrzył gdzieś,

czy było smocze, czy nie,

to tak rękę brał

z taką laską z kija zrobioną.

Ja na niego machałem

do okna, bo widziałem go w oknie

bardzo wyraźnie.

Byłem 3-4 metry od niego.

Byłem zdziwiony,

bo on był u syna

w takiej wsi Kałdowo.

Syn go zabrał z Czuchowa,

bo on

zaniemógł bardzo mocno.

Był stary.

I pewnej niedzieli wieczorem

ujrzałem go w oknie.

Machałem do niego, ale on nic.

On tylko tak miał tą rękę.

Tylko o dziwo

on mieszkał na dole,

a ja go widziałem wyżej

u pana śp. już teraz

Kochanowicza.

To był też stary dziadek,

ale oni się nie lubili.

Oni nie gadali z sobą.

Mimo, że byli sąsiadami.

I byś dziwił mnie, że on jest u Kochanowicza w oknie.

Ja mówię, nie dość, żeby zdrowiał,

to jeszcze pogodził się

z Kochanowiczem, bo jest u niego w oknie.

Nie chciałbym się wierzyć.

Ja go z okna, z łazienki swojej widziałem.

W starej kamienicy.

Coś było w Czuchowie.

A wróciłem

do pokoju.

Nie dało mi to spokoju.

Wróciłem drugi raz.

Już nikogo nie było w tym oknie.

Na drugi dzień klepsy, drabisi,

że Gostomczyk nie żyje.

Wiek mi się zgadzał.

Jak się potem dowiedziałem.

On zmarł tego syna w Kołdowie.

To jest wieś koło Czuchowa.

Zmarł rano.

Dziesiąta rano.

A ja go widziałem

w oknie.

Dwudziesta mniej więcej wieczorem.

W oknie.

I machałem do niego.

Opowiadałem te przypadki różne.

Ludzie.

Dusze.

To są dusze.

My jesteśmy duszą.

Jesteśmy niezniszczalni.

Ale potrafimy się brudzić.

Pokusami z życiem.

W ten dzień zmarłych.

Drodzy Państwo.

Warto

zadać sobie

w tej chwili na cmentarzu.

Jak będziemy tam

przypalać te

znicze.

Gdzie mogliśmy spędzić

czasu z tymi ludźmi.

A ile razy nie mieliśmy czasu.

Bo nic nie zastąpi

relacji face to face.

Żadne komunikatory.

Telefony.

I na tym cmentarzu zastanówmy się jeszcze nad jedną kwestią.

Bardzo ważną.

Gdzie tak biegniesz człowieku.

Za czym tak zapier...

Za czym?

Czy normalnym jest.

I nie będziesz tego żałował

w przyszłości.

Możesz pomału odchodzić stąd.

Że przez to

tempo i bieg

porzuciłeś przyjaciół,

znajomych. Nie masz na nich czasu.

Że nie doceniałeś szczerości

drugiej osoby.

Oddania. Jeżeli ktoś Ci chciał

to oddanie swoje dać.

Chciał być z Tobą.

Potrzebował tego.

A Ty nie masz czasu.

Bo będziesz za w czymś.

A meta

tam na cmentarzu.

To już na mecie.

Tego życia.

Jeden z nas na finiszu.

Może na półmetku.

A niektórzy dopiero startują.

Ale czy my musimy biec?

Czy może lepiej iść?

Po co się tak spieszyć?

Być bezwzględnym.

Do mety na cmentarzu.

Zastanówmy się nad tym.

Na cmentarzu.

Wszystkiego dobrego.