Internet daje euforię — zadowolenie z monotonnego życia

w stosunku do istot,

której

nie będą hybrydami,

tylko będą

automatami.

Wyobraźcie sobie,

że będzie ludzi dużo mniej

i będziemy hybrydami.

Będziemy też uzależnieni.

Będziemy uzależnieni

od

pewnej cielesnej

wegetacji

i

będziemy

mogli żyć

w nieprawdziwym świecie,

w którym będziemy wszystko przeżywali.

Tak jakbyśmy

godzili się na sen,

który nas przeniesie wyobrażeniowo

w inną rzeczywistość

i tam będziemy sobie żyli

nie będąc

świadomym, że śpimy

i to przeżywamy.

I my będziemy od tego uzależnieni.

No nie my.

Nas nie będzie.

Będziemy dostawać dawki euforii.

Coś wam powiem.

Cofnijcie się

do...

Chociaż nie zadziała to, co powiem

na bardzo młodych ludzi,

ale jeżeli ktoś jest w moim wieku

może trochę młodszy,

ale jeszcze pamięta czasy inne,

które były,

no i sobie ja wyobrażam,

że jestem dzieciakiem

w tamtych moich czasach.

No, taki dorastanie

to miałem w latach siedemdziesiątych.

W osiemdziesiątych to już kawalerem byłem,

ale siedemdziesiątych

to są wakacje.

O, gramy

w kapsle, w piłkę,

w podchody,

co tam jeszcze,

w schowanego, no różne,

w dwa ognie gramy.

No i uwaga.

I ktoś by mi kazał

przez całe wakacje, dzień w dzień,

nosić coś w ręku.

Masz to mieć w kieszeni,

w ręku, ale ciągle przy sobie.

Nie nosiłbym tego.

Wkurzyłbym się,

no nie nosiłbym tego.

No jak, ja muszę mieć ręce wolne,

gramy w coś, bawimy się.

Ja nie chcę czegoś w ręku nosić.

Dziś

telefon,

z którym się nie rozstajemy,

który towarzyszy nam

w każdej wolnej chwili. Pach, pach, pach, pach, pach.

Tu przewijemy, tam sprawdzamy, tu fotka,

tu środka.

Mamy tą rękę prawie cały czas zajętą

przez trzymanie

telefonu.