Czym Jestem Tu Na Ziemi ?

Dzień dobry.

Ale już widzę, serduszka się tu pokazują.

Wojciech Tajmw.

Witam Krzychu.

Mariusz.

Oj, to szybko tak leci, że nie jestem w stanie.

Oj, poszło.

Witam Państwa.

Zapowiadałem

chyba dwie audycje wstecz,

że przygotowuję się do

przedstawienia Państwu mojej tezy,

mojej,

właściwie w pewnym sensie

mojej pewności.

Mam 60 lat.

Niebawem będę miał 61 lat.

1 czerwca.

Właściwie to już prawie mam 61 lat.

To jest

najwyższy czas, żeby

w swoich myślach,

w swojej głowie

odpowiedzieć sobie, gdzie ja żyję, gdzie ja jestem, czymże jest to życie.

I drodzy Państwo, gdybym powiedział, że żyję w symulacji, to bym to bardzo uprościł.

To jest o wiele bardziej skomplikowane.

teraz żyje w symulacji.

Ale to nie jest takie proste, jak brzmi to zdanie.

Sprawa jest o wiele bardziej złożona.

Zanim powiem Państwu to, jak mi się kojarzy,

ja nawet się będę dzisiaj skupiał na ten temat

właśnie

tego, że my się

rodzimy, że my

tu żyjemy,

że dlaczego jesteśmy tu przez

chwilę i odchodzimy.

To w drugiej części audycji będę się na ten temat

skupiał. Nie wiem, co z tego

wyniknie. W każdym

bądź razie muszę powiedzieć

Państwu rzecz,

następującą.

Po wielu moich doświadczeniach

dochodzę do wniosku,

że my tu,

na Ziemi,

to jest bardzo ważne zaznaczenie, że tu, na Ziemi,

żyjemy na pewno

w pewnego rodzaju

symulacji.

Nie ulega to dla mnie

najmniejszej wątpliwości.

Wiele mógłbym przykładów podawać Państwu, ale posłużę się jednym

Być może dla wiernych widzów tego kanału

Wszystkich Państwa pozdrawiam, także i tych wiernych widzów

Ta historia jest znana, ale ona jest warta po stokroć powtórzenia

Jest to historia prawdziwa, historia zresztą bardzo przykra, bardzo makabryczna

ale prawdziwa

ja bardzo krótko to opowiem

bo ja kilkukrotnie na tym kanale

opowiadałem tą historię

mniej więcej

15 lat temu

może więcej troszeczkę

odwiedziła mnie kobieta

z pewnej miejscowości

która miała problem

i przyjechała się mnie poradzić.

Ja jej w tym problemie

poradziłem.

Okazało się, że ta rada była słuszna

i pani

w odwdzięce takiej

za jakiś czas

zadzwoniła do mnie, powiedziała, że

pełni funkcję wysoką w pewnym ośrodku

wypoczynkowym

i jeżeli mam ochotę, to mogę przyjechać do tego ośrodka na weekend

z osobą towarzyszącą.

Tam są baseny, można się wykąpać itd.

Ja niechętny na takie wizyty, ale jakoś nie wiem czemu zgodziłem się

i z synem pojechałem.

Kiedy byłem przez te dwa dni w tym ośrodku,

pani poprosiła mnie do swojego gabinetu

i wyłożyła tam trochę zdjęć

swojej rodziny, bliskich.

Miałem odpocząć,

a pani po prostu chciała, żebym jej tam opisywał

jakieś historie

rodzinne. Robiłem to

i w pewnym momencie

do tego

gabinetu wszedł

młody chłopiec

w wieku

nie wiem, wtedy

mógł mieć 14-15 lat.

O coś pytał mamę. Okazało się, że to był jej syn. Okazało się, że ta pani miała w tym budynku dużym, w tym ośrodku, mieszkanie służbowe, gdzie mieszkała tam z mężem i synem.

I wyobraźcie sobie Państwo, że kiedy ten chłopiec pod szeptem rozmawiał z mamą, ja doznałem strasznego poczucia.

Doznałem strasznego poczucia, mianowicie takiego, że taka scena mi się skojarzyła, przeświadczenie.

że ten oto chłopiec, jak będzie dorosły, będzie przy nim jakiś kolega i on zabije człowieka i to mu zmarnuje całe życie.

Drodzy Państwo

Oczywiście ja temu

Przy chłopcu nic nie mówiłem

Ale jak chłopiec wyszedł

To

Ta pani mówi

To jest mój syn, jedynak

Co pan może o nim powiedzieć

Ja nie wiem dlaczego

Ja to tej kobiecie powiedziałem

Ale ja to jej powiedziałem

I dałem taką uwagę

Mówiąc, proszę panią

Jak on będzie dorastą

niech pani uważa, może on w złe środowisko będzie.

A on mówi, proszę pana, on jest kujon,

on się dobrze uczy, on wygrywa jakieś

olimpiady wiedzy,

domator, ciągle w książkach siedzi.

No,

żałowałem, że to jej powiedziałem.

Na drugi dzień wracałem do domu

i przez 10 lat

nie miałem z tą kobietą kontaktu.

Wręcz zapomniałem

O wizycie

Mojej u tej pani

W tym ośrodku

Proszę Państwa, minęło 10 lat

Moja córka dzwoni do mnie

I mówi, tato jakaś twoja znajoma

Z takiej i z takiej miejscowości

Chce

By się wykonał wizję

Ale

Nie może przyjechać

Ona może wysłać list

Ja mówię, Monika ja nie mam żadnej

Znajomej w Kołobrzegu

znajomej w mieście,

ale mówię,

dobrze, niech wyśle list.

Ten list przyszedł

po paru dniach.

W tym liście był jakiś przedmiot,

w tym liście było

kilka zdjęć i

jedna kartka pisma.

A tam, zapewne,

pamięta Pan swoją wizytę,

tam, a tam,

swoją wizytę

Wspomniał Pan o moim synu

Obecnie syn

Odsiaduje do żywocie

Ale jest skierowana sprawa

O apelację, o zmniejszenie wyroku

Jak ja to przeczytałem

Doznałem szoku

Mi się to wszystko przypomniało

Nie było tam telefonu

Zadzwoniłem do córki

Mówię Monika znajdź

A tato to parę dni temu ta Pani dzwoniła

Znajdź w pamięci telefonu ten telefon

Po godzinie czasu córka

Po indescytowym szukaniu

Odnalazła ten telefon

Podała mi

Zadzwoniłem do tej pani

Ta pani była

W głosie to była zupełnie inna pani

Można powiedzieć

Ta pani była otwarta

Miła, grzeczna

Nadal taka była

Tylko była zamknięta w sobie

Była zamartwiona

Trudno się dziwić

Ja mówię proszę panią co się stało

co się stało

a ona mówi

proszę pana

to pan nie słyszał

to się stało dwa lata temu

czyli osiem lat po mojej wizycie

ja się dwa lata później o tym dowiedziałem

po zdarzeniu

a ona mówi

że

że

doszło do strasznej rzeczy

niech pan sobie

w internecie wpisze

Poznań

student

zabił.

Zapoznałem się z tym materiałem

i on mnie przeraził.

W tym materiale było opisane to w taki sposób

w internecie,

że

siedziało sobie dwóch mężczyzn młodych,

studentów prawa,

oni studiowali prawo, jednym z nich był syn tej pani,

siedział na ławce na ulicy Półwiejskiej,

to jest centrum Poznania, Deptak, wszędzie monitoringi.

Przechodziło obok nich dwóch innych mężczyzn,

obcych im, przypadkowo.

I nie wiadomo z jakiego powodu doszło do scysji.

między tymi dwoma mężczyznami,

znaczy źle, źle mówię,

doszło do sesji między

jednym z tych mężczyzn,

którzy szli,

a jednym z tych,

którzy siedzieli na ławce

i właśnie to był syn tej pani.

Doszło do szarpaniny

i

stało się

coś strasznego.

Ten człowiek,

siedzący na ławce, ten syn tej pani,

miał piwo w butelce kupione, nieotwarte.

Wziął się do akademika

i w momencie, w trakcie tej szarpaniny

potłukł tę butelkę

i uszkodził szyję temu człowiekowi.

Zanim szyja karetka,

ten człowiek się na oczach tłumu

i tych dwóch studentów wykrwawił.

zmarł.

Drodzy Państwo,

historia prawdziwa,

historia straszna,

historia, która kompletnie,

ale to kompletnie rozwaliła

całą moją filozofię,

całe moje myślenie,

cały misterny

sens

moich obserwacji

i takiej właśnie

takiej wspaniałomyślności, no jak to, żyjemy w świecie, gdzie mamy wybór, gdzie sami wybieramy dobro czy zło.

Szanowni Pa tak si zdarzy potem rozmawia z tym synem tej pani Okaza si parokrotnie z nim rozmawia bo by tak jemu mama powiedzia w ko o tej mojej wizji po zdarzeniu

Kiedy miała z nim widzenie, kiedy on już był osądzony, to na widzeniu powiedziała, że ja jej to powiedziałem, jak on był wtedy młodym chłopcem.

I ten człowiek wpisał mnie na listę osób, z którymi może rozmawiać.

jest takie prawo, że osadzony więzień może już po wyroku, po wszystkim,

może dostać zgodę i on taką zgodę miał i na wybrane numery

za dobre sprawowanie może od czasu do czasu zadzwonić.

Oczywiście na pewno te rozmowy są kontrolowane przez więziennictwo.

On wtedy odsiadywał wyrok tu na Pomorzu, w zachodniopomorskim.

no i stamtąd dzwonił do mnie

ja z nim rozmawiałem

głupio mi było

pytać go, ale on mi powiedział

w sposób taki, że

ja mówię

jak to się stało

a on mówi, że to był

byli właśnie na tej ulicy

Półwiejskiej w piwiarni, wypili sobie

po jednym piwie

i on na nieszczęście kupił to piwo

które chciał sobie jeszcze w akademiku

wypić

Idąc

Mieli już skręcić z tej ulicy Półwiejskiej

Ulicę jakąś poprzeczną

Boczną

Mieli wejść

Iść do akademika

Ale powiedział, że widzieli

Przed tym akademikiem był przystanek

Jakiś autobusowy, uliczny

I tam, jak on powiedział

Wysiadali kibole

Kibice po meczu

No to wiadomo jak kibice po meczu

często się zachowują.

Śpiew, czasami pewna,

być może dzika porywczość,

jak to po meczu.

No i oni postanowili usiąść na ławce,

usiąść na ławce,

usiąść na ławce właśnie na tej ulicy Półwiejskiej,

blisko tej ulicy, gdzie już by skończyli.

Gdyby nie ten autobus z kibicami,

to oni by tam poszli i do żadnego zdarzenia by nie doszło.

Ale oni usiedli i w pewnym momencie idzie dwóch chłopaków,

tak on mi to powiedział, tyle co pamiętam,

i tyle co kojarzę, on mi powiedział, że plunął,

jeden chłopak plunął, być może bezsensownie,

ale plunął blisko siedzącego tego właśnie studenta.

No i on zareagował, tamten się postawił,

Może parę słów za dużo sobie powiedzieli

i zaczęli się szarpać.

On mówi, że on nie wie,

kto pierwszy zaczął się szarpać.

To był afekt w pewnym sensie.

Mówi też, że nie wie,

dlaczego tą butelką tak zrobił.

On myślał, że mu tą butelką po ubraniu

po prostu pociągnął,

a stało się inaczej.

To było po skórze

i została uszkodzona aorta.

Szok.

Drodzy Państwo, analizowałem to w różny sposób.

Ja rozumiem, gdybym powiedział,

złamie sobie rękę,

przewróci się na rowerze,

będzie miał wypadek na motorze.

Takie rzeczy się zdarzają.

Ale, drodzy Państwo, ja powiedziałem te słowa.

On będzie z kolegą.

Zabije człowieka i zmarnuje sobie przez to całe życie.

ale nie ten kolega, on.

Zobaczcie, on był z kolegą.

Kolega nie był o nic obwiniony,

ponieważ kolega w szoku był, co się dzieje

i sam się temu przyglądał, nie reagował.

Podobnie jak ten drugi człowiek,

który był w towarzystwie tamtego mężczyzny.

Drodzy Państwo, takie rzeczy nie dzieją się z przypadku.

Człowiek, który to zrobił, był człowiekiem,

jest człowiekiem

inteligentnym,

studiował w końcu prawo.

Studia prawa

to są pewne elitarne studia,

które raczej

człowiek

musi mieć w swojej głowie

dużo, żeby na takie studia pójść.

Wszystko się stało przez

zbiegi okoliczności. Czyżby?

No właśnie, ja mam tutaj bardzo

daleko idące wątpliwości.

bo dla mnie absolutnie to nie były zbiegi okoliczności.

Z tego chłopca emanowało, zaznaczam,

emanowało to zdarzenie, kiedy on miał, nie wiem,

14-15 lat, czyli on był zaznaczony,

naznaczony w przeznaczeniu czymś tak,

tak traumatycznym, że aż tym emanował,

dlatego to poczułem.

Uwaga! Miał napisaną taką rolę, a przez to, że to co się stało było bardzo straszne, wręcz traumatyczne, to tym emanował długo, długo przed czasem przeznaczenia.

Widzicie Państwo

Było wiele

Innych historii

Ale ta jest

Jak rylcem wybita

Ta historia jest dla mnie

Absolutnie

Nie można jej zlekceważyć

Ja jej nie mogę w swoich doświadczeniach

Zlekceważyć

Ponieważ

Teraz ja jestem

Przyzwyczajony do tej informacji

Do tego zdarzenia

Ale jak przeczytałem ten list, jak zadzwoniłem do pani, jak uświadomiłem sobie tą moją wizję, a to co się po 8 lat potem stało w Poznaniu, to powiem państwu, że doznałem szoku.

Miałem trzęsienie ziemi swojego wyobrażenia tej rzeczywistości.

Drodzy Państwo, dlatego uważam, że my jako dusza, jako jaźń, jako ego, my jesteśmy poza symulacją.

Ale

Nie wiem dlaczego

Nie wiem co tym kieruje

Czy my sami

Jako dusze

Czy jakaś siła wyższa

Ale tu gdzie się rodzimy

Być może takich światów

Jak Ziemia jest

Wiele, wiele więcej

Właśnie w kosmosie

Jest mnóstwo planet

we wszechświecie,

jak i mnóstwo gwiazd.

Takich światów może być mnóstwo,

a każdy świat może być

zupełnie inny od tego, w którym żyjemy.

Uniwersum

nie jest symulacją,

czyli dusza nie jest symulacją,

ale uniwersum może być

wpuszczane

w światy symulacyjne

I my jednym z nich jesteśmy. Zwróćmy uwagę. Dlatego uważam, że ten świat jest symulacją, jak i wiele innych światów może być symulacją, ponieważ rodzimy się i mamy narzucone warunki.

Epoki rodzą się przez rozwój

Gdybyśmy się urodzili w średniowieczu

Byśmy żyli trochę inaczej

Gdybyśmy się jeszcze wcześniej urodzili

Też byśmy żyli zupełnie inaczej

Rodzimy się w jakiejś epoce

W jakimś momencie rozwoju

Cywilizacji, symulacji

Natomiast warunki w jakich żyjemy

Oprócz tego co my sami ludzie

w tej symulacji zmieniamy,

czyli tworzymy cywilizację.

Warunki mamy narzucone,

czyli rodzimy się

w naturze

danej planety,

która jest

pewną symulacją

i my nad tą symulacją

tu dalej pracujemy,

bo mówię, tworzymy cywilizację.

Ale wszystko, co nas tutaj dotyka

jest symulacją.

Trudno powiedzieć, czy ta symulacja jest też zapisanym programem w naszym życiu.

Ja uważam, że tak. Ja uważam, że absolutnie nasze role od tych bardzo wyrazistych, że człowiek coś w życiu dokonuje, do tych zwykłych, prozaicznych, że człowiek przeżywa całe swoje życie i żył tylko dla siebie albo nie osiągał nic innego.

żył, po prostu żył.

Każde

z tych istnień

jest scenariuszem.

Szereg

szereg, mógłbym tutaj

przykładów podawać,

dużo przykładów,

które

wskazują idealnie na to,

że

że

wszystko ma swój

program. Ja posłużę

się tu swoim przypadkiem

pewien człowiek,

który wiele

lat temu

tu w Czuchowie

zaczepił mnie, podjechał samochodem.

Ja szedłem pieszo, chciał, żebym go

chciał mnie podwieźć

pod dom. Mimo, że

mój dom był blisko miejsca,

gdzie rozmawialiśmy w samochodzie,

na chodniku.

Ale mówi, chcę pana

podmieść i chcę parę słów

zamienić z panem. Wiedziałem, że to jest człowiek

z Czuchowa, dużo młodszy ode mnie.

Wsiadłem w ten samochód.

Kiedy stanęliśmy pod moim domem,

ja mówię,

to co by pan chciał mnie zapytać?

A on mówi, chciałbym poznać to, co pan robi.

Ciekawi mnie to.

No i tak się

zaprzeźniliśmy.

Wiele lat

w jakiś sposób

nauczyłem go

odczuwać,

czuć.

Miał kilka

niesamowitych

wizji,

które się

zadziały u niego

w sposób, później, po latach,

po tym, jak mnie obserwował,

zadziały się u niego

w sposób błyskotliwy,

przypadkowy, nagły.

był okres, kiedy byłem sam.

Sam wychowywałem dwoje dzieci

i było mi smutno.

Dzieci już podrosły.

Byłem sam.

Źle być samemu w życiu.

I to było z 15-16 lat temu.

I wyobraźcie sobie,

że kiedyś ten mój znajomy

przyszedł do mnie

ja mieszkałem wtedy w bloku

przy ulicy Długosza w Czuchowie

i

rozmawiamy, rozmawiamy

ładny, pogodny dzień

a on mówi do mnie

tak z pół godziny rozmawialiśmy

on mówi, wiesz co, pogadałbym dłużej

ale jestem z żoną

zaproszony na grilla do znajomych i tego grilla No i nie chce si sp Mi si wtedy tak bardzo przykro zrobi i tak pomy

w mieniu oka

przy nim, tak sobie pomyślałem

a co ja mogę

zrobić? Skończę swoją pracę przy komputerze,

dzieci gdzieś swoje, kolegów, koleżanki

mają, prawie dorosłe.

Gdzie ja?

Co ja pójdę? Pojadę gdzieś do kawiarni

i będę obserwował ludzi.

Jestem sam.

I tak nic tego nizowego

mówię,

powiedz.

Powiedz mi.

Poczuj.

Czy jeszcze będę z kimś?

Bardzo dziwnie zaczął zachowywać,

bo tak wziął rękę

i zaczął chodzić.

Wtom i z powrotem po pokoju.

A ja siedzę przy biurku

Chodzi, chodzi, chodzi, chodzi

I w pewnym momencie

Stanął i mówi tak

Będziesz z kobietą

Będzie dużo od ciebie młodsza

Ja sobie myślę co on gada

Nigdy nie wierzyłem w związki

Z dużą różnicą wieku

On mówi będzie dużo od ciebie młodsza

Będzie blondyną

Będzie miała na imię Kasia

I trzyma

kilkuletnią córeczkę na ręku

i mieszka

w miejscowości związanej

z wojskiem.

Ja tak na niego popatrzyłem

i taki wniosek

w głowie mi stanął.

Spieszy się

i powiedział mi byle co, ale żeby

złożył to jeszcze bardziej logicznie,

a taką mi głupotę powiedział

i powiedziałem mu jedno słowo.

Spier.

Tak mu powiedziałem.

Oczywiście sympatycznie,

śmiejąc się

i pożegnaliśmy się, on poszedł.

Drodzy Państwo,

wymienił wszystkie

elementy,

okazało się, które

w stu procentach zgadzają się

z tym, co mnie

spotkało w przyszłości.

Oto, drodzy Państwo,

historia dalej

się toczyła w taki sposób,

że

kilka miesięcy później

tu w Czuchowie jest

CPN,

w którym jest piękna kawiarnia,

jest tam też takie zoo.

Bardzo znany CPN,

nazywa się Kampol.

I drodzy Państwo,

ja pojechałem tam

do restauracji,

nie wiem, czy coś zjeść,

czy

wypić kawę? Nie wiem.

W każdym razie usiadłem przy takim stoiku

na dworzu.

To była ładna pogoda.

I pojawiła się pani

kelnerka, która mi przyniosła

to, co zamówiłem.

I ona mówi

o, panie Krzysztofie, dobrze, że pana widzę.

Ja tam nieraz bywałem.

Bo ja od jakiegoś czasu

noszę zdjęcie swojej

Koleżanki, ona ma dylemat pewien i nie wie, co ma zrobić.

Nie ukrywam, byłem zły.

Oczywiście powiedziałem, niech pani przyniesie to zdjęcie.

Ale byłem zły, myślę sobie, wypiłbym tą kawę, popatrzę na ludzi i pojechał.

I tu jeszcze muszę teraz siedzieć i się zastanawiać.

Przyniosła to zdjęcie.

Było to bardzo niewyraźne zdjęcie, trochę w oddali, sylwetka kobiety.

I pomyślałem sobie, co to za kłopot może mieć.

Ona poszła, mnie zostawiła z tym cięciem.

I poczułem tylko jedno, że ona coś postanowiła.

I że to postanowienie jest słuszne.

Ale w trakcie realizacji tego postanowienia ona się zaczęła bać.

I nie wie, co ma zrobić.

I poczułem, że mam jej powiedzieć, żeby się nie bała, żeby to dokończyła i jeszcze będzie miała szczęśliwe życie.

Pamiętam, poszedłem tam do środka, do restauracji, poprosiłem kartkę i długopis, dano mi to i to zapisałem.

Nie wiedziałem, że wykonuję wizję mojej przyszłej żonie

Potem się los tak potoczył, że się poznaliśmy

Oczywiście nie wyglądało to jak w love story, ponieważ rok czasu się znaliśmy

Bardzo mi się dobrze z Kasią rozmawiało, chyba jej ze mną też

wtedy ona

mówiła dużo o Skłodowskiej

bo się pasjonowała Skłodowską

a ja jej o Eichsteinie

i mniej więcej po roku czasu

uznaliśmy, że będziemy z sobą

że dobrze się rozumiemy

Kasia wtedy miała córkę

kilkuletnią

była jej z blondyną

Jest dużo młodsza ode mnie

I żyjemy razem

Już kilkanaście lat

Jestem szczęśliwy

Przy boku mojej żony

Mam życie rodzinne

Bardzo poukładane

Dzięki konsekwencji mojej żony

Z zasadą

Prawdomówności i godności

jaką nosi w sobie.

Jest bardzo czystą osobą pracowitą.

Pochodziła z Debrzna.

Debrzno, kiedyś to było

miasto wojskowe,

mówiło się, tam było lotnisko wojskowe.

Całe osiedle,

na całym dużym osiedlu mieszkali

wojskowi.

Czyli

ma na imię Kasia,

to tak jak on powiedział, będzie miała na imię Kasia,

będzie dużo młodsza od Ciebie,

trzyma dziewczynkę na ręku,

jest blondyną i pochodzi z miejscowości,

gdzie jest dużo wojska.

Wszystkie z tych elementów się zgadzały.

Każdy z tych elementów.

Powiedzcie mi jedno.

Oczywiście mówię do tych,

którzy na poważnie biorą to, co mówię.

Bo tu się trochę obnażam

i mówię,

ale no po cóż mam kogoś przypadki,

jak mogę sam swój

przytoczyć. Pomyślcie,

jak to jest.

Czy tym zdarzeniem w Poznaniu

tragicznym

władał przypadek,

skoro ten chłopak emanował tym zdarzeniem

wiele lat wstecz?

Nie pochodził z rodziny patologicznej,

nie był

nieuczony agresji,

wręcz przeciwnie.

A zbieg okoliczności

doprowadziły do czegoś takiego.

A mój przypadek? Jak to traktować? Jak mam traktować chociażby te dwa przypadki? Na 100% żyjemy w symulacji.

Jeszcze Państwu powiem jedną rzecz. Jak byłem młodym chłopakiem, bardzo lubiłem grać w piłkę. W kapsle na wyścigi, to się grało, trasę rysowało i się w kolarzy bawiliśmy. W kapsle na wyścigi i w piłkę.

no starałem się być

rywalizowałem z kilkoma chłopakami

o króla strzelców na podwórku

różnie z tym było

i właśnie kiedyś

mieliśmy taki dla nas ważny męcz

na tym podwórku

mama parokrotnie wychodziła

i krzyczała do mnie

żebym przyszedł, że mam

jakąś lekturę czytać

bo była zadana

a ja no wybaczcie

no nie mogę sobie pozwolić, że zajdę

z boiska, my graliśmy do jednej bramki,

że zejdę,

bramką była szopa

pana Kinowskiego.

Nie mogłem,

nie mogłem zejść z boiska,

dać innym argument,

żeby oni byli królami strzelców.

I obok

takiej szopce,

takim garażyku drewnianym,

pewien sąsiad,

pewien sąsiad

coś robił, coś sobie tam układał.

Pan Stachu.

I on to słyszał, jak mama mnie woła.

Tak raz wyszła mnie,

zapytała się mnie o drugi raz,

no i zacznęliśmy o trzeci raz.

Kiedy ja powiedziałem, zaraz przyjdę,

a nie szedłem, on mnie zawołał,

ja podszedłem do niego i on mówi,

jak ty możesz tak traktować swoją mamę?

A my tu mamy ważny mecz.

A kim ty chcesz być w życiu,

jak ty

mamy nie słuchasz i się nie uczysz?

On tak na ambicje mi wszedł

Mimo, że byłem młodym gówniarzem

Ja tak stoję, patrzę na niego

I teraz, żebyście nie odebrali tego jako pychem

Ja wam mówię szczerą prawdę

Więc, bo to mnie bardzo zastanawia

A tak stoję, patrzę na niego

I wewnątrz, we mnie

Każe mi coś powiedzieć

Powiedz mu, że będziesz znanym człowiekiem

i wyobraźcie sobie,

że ja mu to powiedziałem.

Ja mówię, wie pan co?

Bo mówię, kim ty chcesz w przyszłości być?

Ja mówię, wie pan co, ja będę znanym człowiekiem.

I nie wiem, czy poszedłem,

bo mi wpłynął na ambicje,

czy dalej grałem w piłkę.

Nie pamiętam już tego, ale to pamiętam.

Minęły lata.

Minęły lata.

Pan Stachu

rozpadł, rozpadła

rodzina,

potem zżył z jakąś inną osobą.

W każdym razie

wyjechał potem

do innego miasta.

Kupę lat go nie widziałem

i kilka lat temu,

kiedy

szedłem ulicą

w Człuchowie,

ktoś krzyknął.

Nie, idę i ktoś mówi

dawno Cię nie widziałem.

Mówię, nie znam człowieka,

starszy Pan.

Nie poznajesz mnie?

Nie bardzo.

No sztachu, sąsiad.

O Jezus, no tyle lat,

byśmy się chyba ze dwadzieścia,

dwadzieścia pięć lat nie widzieli.

No i rozmawiamy.

Chwilę pogadaliśmy,

powspomnieliśmy stare czasy.

Ja w swoją stronę, w swoją.

Uszedł parę kroków.

Poczekaj!

Ja się odwróciłem, podszedł do mnie i mówi,

ty, a weź mi ty powiedz, bo mi to w głowie siedzi,

czyli zobaczcie, jako dzieciak mu to powiedziałem,

a on też to pamiętał, mi to w głowie siedzi,

ty wiesz co, bo skąd ty wiedziałeś,

że ty będziesz znanym człowiekiem?

Ja mówię, panie Stachu, ja nie wiem,

mi coś kazało panu tak powiedzieć,

a on to pamiętał.

Więc zobaczcie państwo,

to wygląda w taki sposób,

jak gdyby

jesteśmy namaszczeni

do pewnych zdarzeń.

Ciężko zrozumieć,

bo podaję przykłady

skrajne.

Podaję przykład

namaszczenia kogoś do

przeżycia rzeczy

strasznej. Właśnie dwóch osób,

bo jedna traci życie w tym.

a druga marnuje swoje życie przez to zdarzenie.

Jaki cel to ma logicznie my ale przecie my nie do ko wiemy po co my tu przychodzimy Tu si odgrywa pewien teatr

Tu jest codziennie akcja.

Ten świat nie jest światem idealnym.

Ten świat jest w dużej mierze światem brutalnym.

Począwszy od natury

Kończąc

Na nas

Ludziach

Świat jest w sensie ciągłą walką

Albo poddaniem się

Ale wtedy

Świat nas omija

Ludzie, którzy dążą

Do czegoś nas omijają

Stajemy w miejscu

Ci, którzy

Nie pędzą, nie wiedzieć za czym

Także, drodzy Państwo

na pewno tu

żyjemy w symulacji.

Wolność.

Wolność

to tworzenie swojej rzeczywistości.

Ja zdaję sobie sprawę

z tego, że jeżeli

każdy z Was żyje

jakąś sumę lat na tej ziemi,

im dłużej żyje,

to może myśleć sobie tak,

no jak to, co ten Jaskowski mówi,

No przecież jak tworzyć swój świat?

Przecież tu jest świat,

tak, ale on jest narzucony.

On jest też w dużej mierze piękny,

ale to jest świat narzucony.

To jest pewna symulacja

i my jesteśmy skazani na tą symulację,

a też oszukani,

że nasze uniwersum nas trochę oszukuje,

ponieważ utożsamiamy się z ciałem.

Czyli w tej symulacji dostajemy też ciało, które jest narzędziem symulacyjnym, program naszej osobowości, czyli DNA i prawdopodobnie scenariusz.

Być może jest to scenariusz napisany i my mamy prawo w stanie ominąć najgorsze rzeczy.

Być może tak jest, ale nie zawsze się je da ominąć, które są naszym przeznaczeniem. W każdym razie wygląda to na odbycie pewnej banicji na tej planecie, na odbycie pewnej interakcji, która jest nam narzucona.

Czyli gdzie się rodzimy

W jakim środowisku

Przychodzimy na świat

Jaką mamy rodzinę

Jakich mamy rodziców

Jakie mamy

Jacy ludzie są wokół nas

To wszystko jest

Pewnym przeznaczeniem

Że musimy to przejść

Nie ulega dla mnie wątpliwości

Że to jest symulacja

ponieważ w moim życiu, w moich doświadczeniach jasnowidzczych miałem setki przypadków rzeczy, które logicznie były nielogiczne na przyszłość, a dokładnie się potwierdziły.

Więc prawdopodobnie, bardzo prawdopodobnie nasze uniwersum ma potrzebę uczestniczyć w symulacjach lub jest to coś bardzo mocno edukacyjnego, co nas edukuje.

też może edukacja nie wyjść

i wtedy błądzimy.

Ale na pewno

czym innym jest

życie

jako uniwersum

poza tą symulacją,

czym innym jest

bycie tu.

Właściwością

cały czas

podstawową jest to,

że jesteśmy cały czas

uniwersum.

Prawdopodobnie tylko cząstka wchodzi w ciało.

Kiedyś rozmawiałem z Krzysztofem Woźniakiem, atorem,

i rozmawiałem z nim na temat symulacji,

bo właśnie on wielokrotnie ten temat podnosił

na swoich audycjach

wideoprezentacje

i powiem Państwu tak,

to są słowa

Krzysztofa Woźniaka,

atora, ja sobie je zapisałem.

Po śmierci

nie jesteśmy częścią

tej symulacji, tylko

po śmierci wychodzimy

z symulacji.

Czyli

istnieje dusza,

Dusza, która jest powiedzmy nieśmiertelna.

Dusza, która jest z uniwersum.

Dusza, która jest żądna przeżyć.

Żeby nasycić się przeżyciami i zdobyć doświadczenia, dusza wysyłana jest na banicję w symulację.

przeżywa tą symulację

od A do Z.

Czasami

nie przeżyje całej symulacji,

bo na przykład

osoba, w której tkwi dusza,

źle przeszła przez ulicę i przejechał ją samochód.

Być może jest to przeznaczenie?

Być może jest to przerwa, wypadek

w banicji.

Nic straconego.

Ponieważ powtarzać to można bez liku. Istnienia na banicji, w banicji. Więc tak to sobie wyobrażam.

tak to sobie

wyobrażam. Tutaj jeszcze są jedne słowa

Krzysztofa Woźniaka.

Immersja.

Immersja.

Słowo immersja

to poczucie

zanurzenia się w świecie gry.

Państwo,

mimo, że

myślimy o duszy,

mamy nadzieję, że mamy nieśmiertelną duszę,

ale

Żyjąc w tej symulacji zwanej życiem na ziemi ulegamy imersji i to takiej bardzo głębokiej, wręcz stuprocentowej, że im dłużej żyjemy, tym bardziej utożsamiamy się z własnym ciałem i tym bardziej boimy się, że jak to nasze ciało zmarnieje, zwiędnie i umrze, to wszystko umiera razem z nim.

Jeszcze jedna kwestia

Mózg

Tak często naukowcy, psychologowie

Posługują się tym wytłumaczeniem, że mózg

Jeżeli mózg obumrze, obumiera wszystko

Otóż ja się z tym absolutnie nie zgadzam

Chociaż nie jestem naukowcem

Nie obrażam naukowców

Ale mamy połączenie ducha, duszy

Z ciałem

Musi być jakiś agregat, a nim jest mózg, który łączy logiczność duszy z ciałem. Przecież to polega na tym, że musi być jakiś łącznik.

Jeżeli wsadzilibyśmy duszę w suchy konar drewna, to ta dusza może by tkwiła w tym konarze drewna, ale by nie mogła niczym poruszać, nie mogłaby nic powiedzieć, nie mogłaby nic widzieć.

po prostu byłaby czymś martwym.

Żeby ciało ożyło, musi być maszyna, przyrząd biologiczny,

który jest łącznikiem między duszem a ciałem.

I tu jest istotą rzeczy to, że właśnie ciężko jest nam to rozdzielić.

A tak to wygląda.

Dlatego, drodzy Państwo, życie trzeba przeżyć. Nie należy się nawet bardzo gniewać na świat, na Boga i na życie, że jedni mają ciężej, drudzy mają lżej.

Jeżeli przyjmiemy, że jesteśmy tutaj dla jakiejś lekcji i te interakcje w symulacji musimy przeżyć, to mimo wszystko one są do czegoś bardzo potrzebne.

One są potrzebne tam, gdzie jesteśmy naprawdę. Tak ja sobie to wyobrażam i to chciałem Państwu powiedzieć.

Tak.

Tak.

Agnieszka, Panie Krzysztofie, jak to jest możliwe, że czasem mam wrażenie,

że już w tym miejscu byłam,

że to, co przed chwilą się zdarzyło,

miało już miejsce.

Jak to jest możliwe?

Znak zapytania pani Agnieszka napisała.

Deja vu.

Tak, to mogą być odklejki.

To mogą być takie odklejki,

czyli tak, coś, co mamy w tej symulacji przeżyć,

co jest jak scenariusz,

ale czasami są pewne odklejki

ja miałem też parę razy w życiu

tak się bardzo dziwnie czuję w takim momencie

i to nie są jakieś niesamowite specjalne zdarzenia

to jest coś po prostu takiego

idziesz, o Jezus, jakbym to przeżył już

jakbym to drugi raz przeżywał

jakby to już było

miałem takie coś

i to się odkleja

coś co jest scenariuszem

co jest błąd w zapisie scenariusza.

Tak.

Dobrze

Jutro

Ponownie

Ja będę to robił coraz częściej

Będę się skupiał na ślepo

Powiem Państwu

Taką kwestię

Że właśnie po przemyśleniach

Doszedłem do wniosku

Że tyle się dzieje

Że logika

Zbyt się wtrąca w poczucia

Będę robił teraz coraz częściej wizje

Takie

Wyrwane z kontekstu

I jutro

Zapraszam na

Na takie doświadczenie

Miłego weekendu

Wszystkiego dobrego

Pozdrawiam Was

Zdrowia życzę