Trump - Co Zamierza ? - Wizja Live

Już, zaraz się uruchomi audycja.

No, no, w tej chwili.

Już, proszę o cierpliwość.

Dobrze, dobrze, powiem.

Już się audycja, o, w tej chwili zaczęła.

Witam Państwa dzisiaj bardzo nietypowo,

dlatego, że audycja miała być o 21.00,

jest 21.14.

Od 14 minut rozmawiam z panią

i to jest rozmowa dla mnie niezwykła.

Chwilę przed zaczęciem tej audycji

dosłownie siedziałem przed komputerem,

miałem zaczynać stream

i patrzę, SMS przyszedł.

Odczytałem tego SMS-a.

Teraz jestem z panią połączony,

więc ja...

Momencik, ja chyba...

Momencik.

SMS brzmiał w taki sposób.

Dzień dobry, dopiero...

A nie, nie, nie.

To ja pomyliłem.

Nie mogę...

Aha!

A to...

Pogłupiłem się.

W każdym razie przeczytałem

SMS-a, że

uratował Pan mi i dziecku

życie. Minęło 10 lat.

Dopiero teraz mam odwagę

Panu podziękować.

Tak mniej więcej to było napisane.

Chyba się nie mylę, tak?

Tak, tak, tak.

Proszę Panią,

mimo, że miałem mieć audycję,

ja od razu zrozumiałem, że to chodzi

o tą wieś Marianka

i oddzwoniłem do Pani.

I Pani się zgodziła,

bo rozmawialiśmy

przez telefon, ale Pani się zgodziła

mniej więcej opowiedzieć sytuację

i chociażby właśnie dla dokumentacji,

dla zjawiska jasnowidzenia.

Dobrze było, gdyby Pani opowiedziała,

co się wydarzyło, jak to wyglądało.

Oddaję Pani głos.

Dobrze, dziękuję Panie Krzysztofie.

Z tej strony Alicja.

Miałam 23 lata, jak zachorowałam na schizofrenię.

Chociaż nie wiedziałam wtedy, że to jeszcze schizofrenia.

No miałam właśnie, to się tak zaczęło tak powoli, coraz bardziej pogłębać ta choroba.

Choć naprawdę moja rodzina myśleli, że mam tylko na przykład depresję.

I tak nie wiedzieli co robić.

Później coraz gorzej było ze mną, coraz gorzej, coraz bardziej straciłam rzeczywistość.

Rozmawiałam sama ze sobą i naprawdę było ciężko już.

zaprowadzili mnie do psychiatry,

ale psychiatry, jeszcze nie było

na tyle ze mną źle. Mówiłam, że mam

urojenia, ale psychiatra

mi dał też na schizofrenię leki,

tylko dał mi po prostu, ola,

zapinę coś, co

daje się, może ogólnie tak się daje, narpie w tą

lek, a na mnie on nie działał.

I zaczęła się ta choroba pogłębiać.

Ja miałam wtedy małego synka,

po roczku

był i

po prostu

tu byłam w domu, byłam u mojej siostry.

Siostra sobie nie dawała ze mną rady,

zaprowadził za...

No, pojechałam do domu rodzinnego.

I tam już zaczęłam mieć

tak silne urojenia.

Widziałam rzeczy, których nie ma

i słyszałam głos.

I bałam się bardzo o mojego syna, bo

wydawało mi się, że w domu wszyscy są opętani,

bo tak widziałam to wtedy.

I widziałam to dziecko.

Ten głos od mojej mamy,

od taty, ten głos mi powiedział

Ala, idź. Myślałam, że

że to Bóg do mnie mówi, bo ten głos

po prostu myślałam, że to jest Bóg

i Bóg mi kazał wyjść na pole.

Znaczy wstałam w drzwiach i kazał mi iść prosto

i nie wiedziałam, gdzie on mnie kieruje,

tylko widziałam, no zobaczyłam wtedy diabła,

chociaż nie wiem, czy to prawda, czy nie,

ale to mogły być urojenia, mogły nie być

i szłam prosto.

I ten głos mi cały czas mówił

Ala, idź prosto, idź,

do góry nogi

i on był taki głośny.

Niech Pani powie, ile to czasu trwało,

jak Pani wzięła dziecko

i poszła z dzieckiem.

Ile to czasu trwało?

Ja byłam już chora parę miesięcy.

Nie, nie, chodzi o samo zdarzenie,

bo chyba dziecko na śnie pani wzięła, tak?

Tak, na śnie.

I on cały czas spał mi na rękach.

I naprawdę on nie płakał.

On przez ten cały czas, jak ja szłam,

widziałam takie różne rzeczy,

szłam, obłąkałam się, wracałam w jedną stronę,

wracałam długo i szłam prosto w pole.

Widziałam rzeczy, których nie ma, słyszałam głos.

Byłam tak obłąkana,

Pani opowiedziała, że Pani przechodziła przez jakąś rzeczkę

po walonym drzewie

Tak, była rzeczka i było powalone drzewo

i ja zjęłam buty, bo ten głos mi wszystko dyktował

co mam robić i ja to wszystko robiłam

kazał mi zdjąć buty, wrzucić do rzeczki

i tam właśnie był taki konar, który leżał

tak, żeby przejść można było

I on nagle się zrobił, ten konar taki, że było można, na niego nie był śliski, tylko był taki, tak nagle kora w moich oczach była taka szorstka, taka się zrobiła.

I ja na boso, z dzieckiem na rękach, przeszłam po tym konarze, nawet się nie zachwiałam.

i chodziłam z kubą na rękach, on spał cały czas, ja to pamiętam.

Nie płakał mi, dopiero się rozpłakał, jak znaleźli mnie właśnie na tym polu,

jak pan Jackowski powiedział, gdzie jestem.

I nikt by się nie domyślał, bo szukali mnie helikopterami

i czekali chyba do wieczora, bo później mi tak opowiadali, żeby mnie znaleźć.

Ale już wieczorem właśnie pan Jackowski powiedział, gdzie jestem.

i byłam akurat tam, gdzie właśnie...

A jak sam moment odnalezienia?

Co pani z tego momentu pamięta?

Pamiętam tak, że stałam naprzeciwko,

widziałam kościół w Mariance,

stałam naprzeciwko tego kościoła,

stałam z dzieckiem i cały czas

ten głos mówił, ktoś po ciebie

przyjdzie, zaraz ktoś się stąd

zabierze. Ja byłam, pamiętam,

tak głodna, dziecko na pewno

też i tak stałam taka głodna

i nagle zobaczyłam światła.

Chyba latarkami świecili

świecili i nagle takie krzyki

w moją stronę i ja stałam

sztywno, bo nie wiedziałam

co robić, podbiegła Monika z moją

siostrą Kamilą i ja myślę,

bojąc się Kamili

oddać dziecko, zobaczyłam

Monikę i powiedziałam

Monika i ona wzięła ode

mnie dziecko, bo

się po prostu bałam komukolwiek je oddać

i mówiły, że tak

mocno trzymałam Kubę,

że po prostu nie mogli mi go

z rąk zabrać, tak mocno

go trzymałam, żeby nikomu go nie

oddać. Czyli wyszła

Pani mniej więcej o trzeciej w nocy,

a

gdzieś w granicach godziny dwudziestej drugiej

odnaleziono Panią.

A jednasta.

To było lato. Ile dziecko miało wtedy lat?

Już mówię.

W marcu skończył roczek, to był lipiec.

Małe dziecko.

To roczek w marcu,

kwiecień,

czerwiec, lipiec.

Rok i trzy miesiące miał.

Kiedy pani się dowiedziała, że ja wskazałem to miejsce?

Później jak wyszłam ze szpitala i było już ze mną lepiej, leki zaczęły działać,

wróciła mi rzeczywistość, zaczęłam wracać do zdrowia, to wtedy mi właśnie opowiadała rodzina.

Cieszę się. Wie pani co, to jest niezwykłe, bo minęło 10 lat,

ale nie wie Pani jak się wzruszyłem

po tym

SMSie i po tym co Pani powiedziała

bo najczęściej

tragedie ludzie zachowują w sobie

nie chcą o nich mówić

Pani powiedziała to tak

jak Pani to przeżyła

a ja Bogu dziękuję

że dał mi taką łaskę

że mogłem Panią wskazać

to był impuls

ja byłem wtedy

miesiąc po operacji serca

miałem jeszcze

kratkę piersiową zdrutowaną,

tak można powiedzieć, ledwie chodziłem.

Popatrzyłem

na Pani zdjęcie,

Pani z dzieckiem była na tym zdjęciu,

na ręku Pani dziecko miała

i wie Pani co?

Wstałem od komputera,

doszedłem do stołu i impuls.

Staw,

staw, który

obrośnięty jest rudymi

trzcinami.

W tej bliskości. Wtedy otworzyłem Google Maps

i szukałem, szukałem takiego miejsca

i jest to miejsce.

Wydrukowałem, naznaczyłem, zeskanowałem

i wysłałem pani rodzinie.

Po czym, z tego co od nich wiem,

to oni poszli, wtedy policjanci

mieli przerwę po szkliwaniach

i na świetlicy w tej wsi w Marianka

mieli na radę co robić w nocy,

co przeczestywać, co szukać

i pani rodzina najpierw tam weszła z tą kartką

i oni powiedzieli, że nie mają czasu, bo nie mają na radę

i wtedy właśnie grupa osób się zebrała z latarkami

i poszli w tym kierunku.

Ja powiem pani, że ja tylko to chcę, żeby pani to wiedziała,

bo ja jak wysłałem tą mapę,

zeszłem na podwórko

i rozmawiałem jeszcze

ze swoim sąsiadem,

który tam był

i w pewnym momencie dzwoni telefon.

Ja odebrałem ten telefon, a tam

krzyki było słychać

i płacz dziecka.

Tak, krzyki było słychać.

I mówili mi tak, znalazła się.

Jezus, jak ja się

ucieszyłem. I jeszcze powiem,

potem pani

mąż zadzwonił, który

mówił, że przyleciał

z Anglii

i był

u dziecka bodajże w szpitalu.

Ja nie wiem, czy dziecko było w szpitalu, czy...

Było.

No bo właśnie tyle co...

Przypominam, to mówił, że u dziecka w szpitalu

i powiedział, że dziękuję,

że on dziękuję mi za wskazanie

i pani dziecka, bo żyjecie.

Tak.

Ale dzisiejszy ten SMS mnie wzruszył, powiem pani.

Już dawno chciałam do pana,

ale ja mówię na Facebooku do pana napisałam,

ale mówię, pan jeszcze nie odczytał,

może tam dużo wiadomości wysłałem.

Rzadko zaglądam na Facebooki.

A szukałam pana,

w ogóle strony pana, co tam pisał,

że i tak nagle znalazłam

numer do Krzysztofa Jackowskiego.

I mówię, może się oddam,

napiszę, może podziękuję właśnie,

chociaż telefonicznie,

czy tam sms-em.

Bogu niech pani podziękuje.

Tak, Bogu dziękujemy.

To jest najważniejsze.

a ja cieszę się, że z Twoimi skromnymi

tymi zdolnościami mogłem

w tak ważnej kwestii.

Ja w ogóle tą sprawę uważam,

ja bardzo dużo spraw wykonałem w swoim życiu,

ale tą sprawę uważam za wyjątkową,

bo naprawdę

Wy żyjecie.

Tak, u nas było prawie dwie osoby.

I to jest ważne. Cieszę się.

Pozdrawiam Panią.

Dziękuję za te słowa.

I wszystkiego dobrego.

Ja też dziękuję bardzo.

Pani sobie zapisze mój numer telefonu.

Ja już zapisałam sobie Pana numer telefonu.

Dobrze, że Pan odzwonił. Bardzo się cieszę.

Nie spodziewałam się, że Pan odzwonił.

Myślałam, że

odczyta tylko Pan smsa.

Może i smsa coś napisze.

Wszystkiego dobrego.

No, wszystkiego dobrego. To do widzenia.

Z Bogiem.

Z Bogiem.

Audycja będzie.

Mam tu wydrukowanego

Trumpa, Putina,

bo dzieje się wyraźnie coś dużego na świecie.

Bardzo dużego i trzeba śledzić.

Wybaczcie mi za ten wstęp, ale dosłownie.

Dosłownie.

Już miałem wszystko przygotowane do audycji

i takiego SMS-a dostałem.

Ja mam tyle tych SMS-ów.

Aha, bo ja przedzwoniłem do Pani.

Momencik, to ja wezmę tak.

Tak.

A, bo to jakimś czymś innym przyszło.

A, tu są wiadomości.

O.

Dobry wieczór. Z tej strony Alicja.

Zaginęłam

w 2016 roku z synkiem.

Piszę do Pana,

bo chciałam podziękować

z całego serca za uratowanie nam życia.

Już dawno

chciałam do Pana napisać

i podziękować, ale jestem osobą bieżącą

i bałam się, że te wizje

mogą mieć

powiązania ze złem.

Teraz Kuba ma 10 lat.

W marcu urodziła nam się córeczka.

Ma 3 lata.

3 lata.

Zaraz.

Dziękuję z całego serca

za to, że możemy cieszyć się

życiem. Pozdrawiam.

Chciałem pana adres, aby móc

podziękować osobiście.

Ja tu zakryję

pani numer.

Tak.

Tak wygląda.

ojej, już, momencik, bo ja byłem

o

zaraz, bo ktoś mi to

no w każdym bądź razie

sms od pani

to jest

zaginięcie

we wsi Marianka

pod Erblągiem, Boże, to już

10?

no nie, 9, 9, bo

2016

a mamy 2025

czyli 9 lat.

Nature Sounds Jest Pan bohaterem Jak mi czyta taki list od Ocalonej Tak to jest pi Je kto powie mi

że to jest sens,

sedno jasnowidzenia, drodzy państwo.

Polityka, polityka, różne rzeczy.

Przepraszam, nie wiem,

Może ta pani jeszcze dzwoniła?

A nie chciałby być niegrzeczny?

Nie, a nie, to nikt nie dzwonił.

Polityka, to wszystko jest trudne, zmienne.

Nie jest łatwo odczytywać takie rzeczy.

Ale, drodzy państwo,

ale zwróćmy uwagę,

że to, te sprawy właśnie,

to jest coś niezwykłego

i tu muszę powiedzieć

przepraszam za

powiem to nieskromnie

Jackowski jest hebest

bo to jest ważne

jest przydatne

jest ratujące

kogoś

jeżeli już

momencik

Momencik, jeszcze sekundeczkę

Proszę was o sekundkę cierpliwości

Już, już, już

Już, poczekajcie

Dosłownie sekundkę

Już się skupiam na trampie

Wybaczcie, ale no

Stała się rzecz wyjątkowa

Rzadko kiedy do mnie zadzwoni ktoś

Kto mówi, panie

Już

Już wydrukuję to

Jeżeli drukarka nie

Nie wzięła sobie wolnego

Bo z nią jest różnie

Chodź proszę Cię

Chodź

I łaskała drukarka moja

Hysteryczna jest dzisiaj

Już zaczynamy audycję

Przepraszam, że pozwoliłem sobie na

Ale to moment

taki był

i

było wiele artykułów

na temat tej sprawy, bo to

prawie

doba,

jak ekspres

Elbląski

odnaleziona przez zastąpicę kobieta

trafiła na oddział psychiatryczny, a dziecko

dziecko

do

szpitala

też, tam było chyba

odwodnienie u dziecka.

Zwróćmy uwagę na dramaturgię.

Pani opowiedziała, jak wyglądała

w tamtym czasie jej choroba,

jej załamanie.

Ona była świadoma, że ma to dziecko.

Znaczy, była w różnych miejscach,

przecież mogła to dziecko upuścić.

To dziecko było malutkie,

wzięte na śnie z łóżeczka.

Ta pani też wstała w nocy,

była u swoich rodziców

i w nocy tak jak spała,

tak wyszła z tym dzieckiem.

Co się kazało chodzić.

Słyszeliście?

Kto wie, gdyby

Dorana

nie była znaleziona?

Kto wie,

co by się stało z dzieckiem,

co by się stało z nią?

Niezwykłe to.

Dobrze.

umówmy się, ja nie chcę się skupiać

ciągle nad Putinem,

ale

ci panowie,

tym panom nie chodzi

tylko o

podpisanie

podpisanie

pokoju

na Ukrainie.

nie ma tam Żałyńskiego

drodzy Państwo

Żałyński

jest

właściwie już nie jest prezydentem

Żałyński

powinny być wybory

na Ukrainie

ktoś powie jest wojna

tak ale w ukraińskim prawie

z tego co ja się orientuję

nie ma zapisu

że prezydent

może rządzić dłużej,

jak ustawa o tym mówi, ukraińska.

Być może może się nazywać prezydentem,

ale jego podpis właściwie już nie jest ważny.

Więc Trump i Putin nie uznają,

Żeleńskiego jako pełnoprawnego

prezydenta i podpis

Żeleńskiego

w gruncie rzeczy prawnie, według prawa

ukraińskiego

nie liczyłby się.

Rada Narodowa,

czyli nie wiem, Rada Narodowa,

organ

wieloludzki,

on odpowiada

za decyzję, kiedy

akt prezydentury się

przedłużył, tu akurat ze względu na wojnę.

tak,

nie, to ta audycja,

Marta, panie Jackowski, to nie ta audycja,

coś się panu pomyliło,

jeszcze wyjaśnię dla tych, którzy doszli,

że po prostu,

już mówiłem to,

tak to wygląda, dobrze,

Trump i Putin,

co w ich głowach?

Donald Trump

Dziękuję.

Zgaszenie wojny pozwoli na zapalenie wojny.

w tych rozmowach

będzie objęty Bliski Wschód

i

jeżeli Putin podpisze

z Trumpem umowę,

nawet jeżeli to przed jakimiś ludźmi miałoby być,

przed jakąś komisję z jednej i z drugiej strony,

Jeżeli Putin podpisze umowę, zdradzi Iran. To będzie umowa wiążąca.

Putin zrezygnuje

z krajów nadbałtyckich

Litwa, Łotwa, Estonia