Głos zapowiedział, że ktoś przyjdzie i zabierze dziecko.

Ile to czasu trwało?

Ja byłam już chora parę miesięcy.

Nie, nie, chodzi o samo zdarzenie,

bo chyba dziecko na śnie pani wzięła, tak?

Tak, na śnie.

I on cały czas spał mi na rękach.

I naprawdę on nie płakał.

On przez ten cały czas, jak ja szłam,

widziałam takie różne rzeczy,

szłam, obłąkałam się, wracałam w jedną stronę,

wracałam długo i szłam prosto w pole.

Widziałam rzeczy, których nie ma, słyszałam głos.

Byłam tak obłąkana,

Pani opowiedziała, że Pani przechodziła przez jakąś rzeczkę

po walonym drzewie

Tak, była rzeczka i było powalone drzewo

i ja zjęłam buty, bo ten głos mi wszystko dyktował

co mam robić i ja to wszystko robiłam

kazał mi zdjąć buty, wrzucić do rzeczki

i tam właśnie był taki konar, który leżał

tak, żeby przejść można było

I on nagle się zrobił, ten konar taki, że było można, na niego nie był śliski, tylko był taki, tak nagle kora w moich oczach była taka szorstka, taka się zrobiła.

I ja na boso, z dzieckiem na rękach, przeszłam po tym konarze, nawet się nie zachwiałam.

i chodziłam z kubą na rękach, on spał cały czas, ja to pamiętam.

Nie płakał mi, dopiero się rozpłakał, jak znaleźli mnie właśnie na tym polu,

jak pan Jackowski powiedział, gdzie jestem.

I nikt by się nie domyślał, bo szukali mnie helikopterami

i czekali chyba do wieczora, bo później mi tak opowiadali, żeby mnie znaleźć.

Ale już wieczorem właśnie pan Jackowski powiedział, gdzie jestem.

i byłam akurat tam, gdzie właśnie...

A jak sam moment odnalezienia?

Co pani z tego momentu pamięta?

Pamiętam tak, że stałam naprzeciwko,

widziałam kościół w Mariance,

stałam naprzeciwko tego kościoła,

stałam z dzieckiem i cały czas

ten głos mówił, ktoś po ciebie

zabierze. Ja byłam, pamiętam,

tak głodna, dziecko na pewno

też i tak stałam taka głodna

i nagle zobaczyłam światła.

Chyba latarkami świecili

świecili i nagle takie krzyki

w moją stronę i ja stałam

sztywno, bo nie wiedziałam

co robić, podbiegła Monika z moją

siostrą Kamilą i ja myślę,

bojąc się Kamili

oddać dziecko, zobaczyłam

Monikę i powiedziałam

Monika i ona wzięła ode

mnie dziecko, bo

się po prostu bałam komukolwiek je oddać

i mówiły, że tak

mocno trzymałam Kubę,

że po prostu nie mogli mi go

z rąk zabrać, tak mocno

go trzymałam, żeby nikomu go nie

oddać. Czyli wyszła

Pani mniej więcej o trzeciej w nocy,

a

gdzieś w granicach godziny dwudziestej drugiej

odnaleziono Panią.

A jednasta.

To było lato. Ile dziecko miało wtedy lat?

Już mówię.

W marcu skończył roczek, to był lipiec.

Małe dziecko.

To roczek w marcu,

kwiecień,

czerwiec, lipiec.

Rok i trzy miesiące miał.

Kiedy pani się dowiedziała, że ja wskazałem to miejsce?

Później jak wyszłam ze szpitala i było już ze mną lepiej, leki zaczęły działać,

wróciła mi rzeczywistość, zaczęłam wracać do zdrowia, to wtedy mi właśnie opowiadała rodzina.

Cieszę się. Wie pani co, to jest niezwykłe, bo minęło 10 lat,

ale nie wie Pani jak się wzruszyłem

po tym

SMSie i po tym co Pani powiedziała

bo najczęściej

tragedie ludzie zachowują w sobie

nie chcą o nich mówić

Pani powiedziała to tak

jak Pani to przeżyła

a ja Bogu dziękuję

że dał mi taką łaskę

że mogłem Panią wskazać

to był impuls

ja byłem wtedy

miesiąc po operacji serca