Długi Weekend - pogadajmy

Dobry wieczór, dość późno, za moment 21.30 audycji, dzisiaj nie miało być, o długi weekend, święta i zapewne większość z Państwa wypoczywa, korzystając z pięknej aury, pogody, wszak tego lata mało u nas.

No i to jest cała ta przyczyna, ale trochę osób pisało, jakoś smętnie, zróbmy audycję, więc myślę sobie, zrobię audycję, chociaż kompletnie nie mam w głowie, mam pustkę w głowie, jeździłem pół dnia rowerem, jestem zmęczony, mało mam ruchu, więc postanowiłem zmienić to i rower jest fajny.

Jest fajnym rozwiązaniem, zrobiłem sporo kilometrów dzisiaj tym rowerem, cieszę się bardzo, nawet zauważyłem, że taka jazda, takie zmęczenie jest bardzo fajne, człowiek się tak lepiej czuje, szczęśliwiej, wysiłek daje szczęście, nie tylko zmęczenie, a to zmęczenie jest czymś bardzo przyjemnym,

ponieważ daliśmy coś świetnego.

Ja niestety miałem ostatnio bardzo mało ruchu, przez to, że jestem przykuty do spraw, do laptopa, no i tak skorzystałem z tego, żeby dzisiaj wykorzystać pół dnia pojeździć na tym rowerze dość szybko.

No i do tlenia ktoś napisał, Mirosław Tłupiak.

Radek Fan, witam, obserwuję już kanał od wielu lat, co najmniej 15, jak jeszcze były odcinki jako wywiad w domu przy stole, przy fajce, od tylu lat się wszystko sprawdza i oby to te wizje były pozytywne dla nas.

No tak, drodzy Państwo, ja dzisiaj spróbuję...

odpowiadać na Wasze pytania, proszę, tylko nie zadawajcie mi takich pytań typu jak będzie w Lublinie, jak będzie w Rzeszowie, jak będzie w Warszawie, to jest, to są pytania, na które jest trudno w jednym momencie znaleźć poczucie, prosiłbym, pytajcie o różne rzeczy, co wychwycę, postaram się Państwu zadać takie pytania, które będą mi się podobały.

Proszę Państwa, odpowiedzieć.

Anna Maria Hura, witam serdecznie Pana Krzysztofa.

Dobry wieczór Panie Krzysztofie, czy bezpiecznie będzie w tym roku na Rodos w Grecji?

Joanna Juraczek Anker, Rodos, to też jest trudne pytanie, zależne od sytuacji, jaka się zacznie działać.

I Grecja, ale Grecja mi się kojarzy z wielkim ogniem, niekoniecznie to musi być jakaś sytuacja związana z wojną, z wielkim ogniem, czyżby Grecja miała w tym roku płonąć, być może suszę, być może coś innego,

ale mam wrażenie, że pani...

i w okresie, w którym poleci, będzie bardzo zadowolona i przeszczęśliwa.

Ja też byłem dwukrotnie w Grecji i jest to wspaniały kraj i naprawdę piękne widoki, piękne morze, a właściwie morza, bo wokół Grecji są morza i jest pięknie, także spokojnie.

Przemysław Hoffman, witam Panie Krzysztofie i pozdrawiam z Irlandii.

Pozdrawiam Pana także.

Drodzy Państwo, wiecie co, ja chciałem, skoro już rozmawiamy, to nie są moje słowa, to co, mam nadzieję, że będę mógł dopuścić, chyba tak, ja to dojrzałem dzisiaj na TikToku i sobie aż w telefon wgrałem.

Nie wiem, kto jest tego autorem, ale ktoś bardzo mądry.

I chciałbym Wam to...

dopuścić te słowa.

No właśnie.

Pozwólcie.

Oj, już, już, żebym ja to, tak, spokojnie.

Zaraz, zaraz, dobrze, tak.

Momencik, żebym ja to mógł sobie spokojnie, o dobrze.

I teraz...

Pozwólcie, że ja coś puszczę Państwu.

Tylko teraz nie wiem, jak to uruchomić.

Oj, coś tutaj namieszałem.

No, teraz to namieszałem, ale już.

Dobrze.

Jeszcze raz spróbuję, o dobrze.

Teraz będzie, uważam...

To dobrze.

To będzie to.

Ale gdzie tu jest play?

Dobra.

A, bo tu nie jest ten filmik.

O, tu jest ten filmik.

Słuchajcie, puszczę Wam coś.

Zaznaczam, nie znam autora.

Moment.

Motywacja, rady, wsparcie, siła.

To, to jest chyba taki, nie wiem, czy to kanał, czy to na YouTube.

I źle mówienie na TikToku.

Motywacja, rady, wsparcie, siła.

Ktoś takie coś prowadzi.

Czyli prawda, wartość, zasady, zasady życia, motywacja, wsparcie życia.

I tak dalej.

Dobrze.

Ja sobie to pozwolę teraz puścić.

I posłuchajcie.

O, już, ale muszę do...

Ucieka mi to.

Ale pozwólcie, że ja jednak sobie pozwolę.

Widzimy, że dzisiejszy...

Posłuchajcie.

Wiemy i widzimy, że dzisiejszy świat mocno popierdoliło.

Wzorami do naśladowania są osoby, które jeszcze niedawno były pośmiewiskiem czy patologią, którą mijało się szerokim łukiem.

Zachwyt wzbudza totalne gówno, a osoby z talentem i umiejętnościami gniją gdzieś w cieniu.

Powszechne jest kłamstwo, niesłowność.

Niespójność.

Pogarda.

Nienawiść.

Krytyka.

Ludzie myślą, że ich wartość definiują drogie ubrania i dodatki, na które biorą kredyty.

Wiesz co?

Pierdolę taki świat i takie wartości.

Cenię ludzi skromnych, szczerych, prawdziwych.

Wymagam lojalności i szacunku.

Mam w dupie, jakie nosisz ubrania, czym jeździsz, ile wyciskasz na klatę i na jakiej wyspie ostatnio się najebałeś.

Moje względy zdobywa się człowieczeństwem.

Kręgosłupem moralnym.

Tym, jak traktujesz istoty żywe.

Twoją postawą wobec mnie, gdy wygrywam oraz gdy jestem na dnie.

Tym w moich oczach ukazujesz swą wartość.

Gówno mnie obchodzi, w którą stronę idzie świat.

Nie ma żadnego usprawiedliwienia na skurwysyńskie zachowania.

Nie chcę już patrzeć na to, jakie wartości stają się modne i co wzbudza zachwyt.

Albo zachowujesz się jak człowiek, albo trzymaj się ode mnie z dala.

Proszę Państwa, przepraszam za niektóre słowa niecenzuralne, ale...

Nie wiem, czy można tutaj to puścić, ale powiedzmy, że można.

Wiecie co? Jest dużo prawdy w tym, co ten narrator powiedział.

Dużo prawdy w tym, jak my żyjemy, jak odbieramy świat, co jest dla nas problemem, a co nie.

Wiecie, ja tu mam, mówiłem Wam już o tym wcześniej, mam tutaj na podwórku parę kotów.

Są to bezdomne, znaczy bezdomne, ale są podwórkowe koty.

Żyją tutaj niektóre po kilka lat.

Ale ostatnio ja miałem takiego zaprzyjaźnionego kota bardzo blisko ze mną.

Taki szarak, taki szary kotek.

Zawsze miałem jeden kot z tej grupy, mimo że daje jeść całej grupie, ale jeden z tych kotów mnie, tak się zbliży do mnie.

I był taki szarak, niestety ten szarak zachorował w tamtym roku.

No i niestety szaraka już nie mam.

Ale zaraz po nim pojawił się kotek.

On od małego, nie wiem, tak odwagę miał do mnie podejść.

Zaprzyjaźnił się ze mną.

Dalej jest na dworzu, ale da się już pogłaskać.

Jak mnie widzi, to podchodzi.

A moją piwnicę wykorzystuję jako noclegownię, ponieważ kiedy ja tam idę powiedzmy wieczorem do pieca dołożyć, nawet teraz na ciepłą wodę,

no to kotek przychodzi sobie, ma tam takie posłanko przy piecu, daje mu jeść.

Zajada sobie, a potem śpi.

Lubi się wylegiwać, bo rano nie lubię jak rano przychodzę do tej piwnicy, ponieważ jeszcze chcę spać.

On tak gdzieś dopiero dwunasta wychodzi na podwórze do reszty kotów.

Mam takie czasami wrażenie, że jak on wyjdzie na to podwórze i inne koty na niego patrzą, to on się czuje taki ważniejszy, bo on jest w takiej bliższej ze mną komitywie.

No i śpi u mnie w piwnicy.

Tak jest.

Kotek ten jest dość nieszczęśliwy.

Znaczy ja myślę, że on jest szczęśliwy, ale spotkało go nieszczęście w tamtym roku.

Nie wiem czy ktoś go uderzył, czy samochód go potrącił, ponieważ miał bardzo mocno złamaną tylnią łapkę.

Nie dał się złapać, ale widziałem jak długi czas cierpiał.

Chodził, chodził na trzech łapkach.

Widziałem też, że duży ból mu to sprawia.

Nie chciałem go na siłę łapać, bo to by mu był jeszcze większy ból.

Złamanie musiało być poważne.

Ta łapka mu się zrosła, ale on ma tą łapkę sztywną.

Czy jak siedzi, czy jak śpi, ta łapka prosto wystaje.

Jest taka sztywna.

Nauczył się chodzić.

Nawet jest sprytny.

Ostatnio widziałem taką sytuację, kiedy ten kotek, drodzy Państwo, wspiął się po jakimś drzewie, które stało bardzo blisko starego domku.

Tu blisko mnie.

To jest taki domek, który powinien być rozebrany do rozbiórki.

Kompletnie ruina domu.

No niestety nikt nie dbał o ten dom.

Ten dom się wręcz zapada.

Wszystko się wali.

Są dziury w dachu.

Taki dom zaniedbany.

No i tam jakiś kotek, mały, dopiero co chyba urodzony, malutki kotek, bardzo miauczał na strychu tego domu.

Miauczał przeraźliwie.

Tam nie można było wejść, bo drzwi są zabite gwoździami wszystkie.

I widziałem, jak ten mój kot z tą łapką sztywną wdrapał się na drzewo.

Sprytnie skoczył na dach tego domu.

Tam są w dachówkach dziury dość spore.

Wszedł przez tą dziurę na strych tego domu.

I wyciągnął tego kotka i ściągnął go na dół.

Nie wiem, czy ten kotek był zostawiony przez swoją matkę,

ale ten mój rudobiały kotek zachował się jak bohater,

mimo że sam był kaleką.

Dlaczego to Państwu mówię?

Tak jak w tym tekście, który słyszeliście Państwo,

że warto by było, gdybyśmy szanowali i cenili wszystko, co żyje.

Nie tylko to, co nam się podoba.

Mam w domu psa Alberta, którego bardzo kochamy.

Jest wielkim przyjacielem.

Albert właściwie wszystko rozumie, co my mówimy.

Dosłownie wszystko.

Jak nieraz chcemy zrobić coś, co on lubi, a nie będziemy mogli w tym brać udział,

to musimy z żoną robić konspirację i półsłówkami mówić.

Bo Albert rozumie słowo wyjazd.

Jedziemy, przygoduj się do wyjazdu.

To Albert już z łapką jedną uniesioną siedzi, mocno wpatruje się w nas

i oczywiście błagalnie prosi, że chce jechać.

Albert uwielbia jeździć w podróże.

Uwielbia to.

A nie zawsze w taką podróż parogodzinną może jechać.

Ale jest posłuszny.

Ale zobaczcie, to jest nasz pupilek.

Wielu z Państwa też ma swojego pupilka.

Ja widzę, że te koty bezdomne też szukają przyjaźni.

Szukają wsparcia.

Szukają dla siebie jakiegoś odnośnika.

Dzisiaj, kiedy przyjechałem rowerem pod garaż,

oparłem się o murek płotu, żeby odpocząć.

I patrzę z daleka i idzie mój przyjaciel kotek.

Podszedł do mnie, otarł się o nogawki.

On niespecjalnie daje się złapać.

Nawet go nie próbuje łapać.

Potem wskoczył na ten murek.

Usiadł obok mnie.

I tak sobie siedzieliśmy.

Wszystko, co żyje, potrzebuje więzi.

Bez więzi na tym świecie jest ciężko żyć.

Zwierzęta, które...

No właśnie.

Głodu kogoś nie czujemy.

Ile zwierząt jest głodnych.

Ile zwierząt zimą jest bez zabezpieczenia jakiegokolwiek.

Żeby mogło gdzieś przebywać i się ogrzać.

A jeszcze na dodatek głodnym.

Gdybyśmy spojrzeli inaczej na te istoty.

Pozwólcie uwagę.

Dusza.

My przez wiarę, przez religię nauczyliśmy się tego, że dusza to jest coś, co przysługuje nam.

Oczywiście ci, co mają zwierzątka są pewni.

Ja także.

Że zwierzęta mają także duszę.

Wszystko, co żyje ma duszę.

Natomiast...

Natomiast cóż z tego?

Gdybyśmy się stali bardziej wrażliwi.

I spojrzeli na to, że wokół nas są istoty, które rodzą się nie będąc człowiekiem.

Mają także serce, mają nerki, mają organizmy swoje.

Odczuwają podobnie jak my ból.

Chęć bliskości.

Lęk.

Lęk.

I właśnie co jest istotne.

Wśród zwierząt jest chęć chyba bardziej dobroci jak...

Jak zemsty.

U nas różnie z tym bywa.

Dlatego...

Bardzo istotne jest, żebyśmy wyczulili swoje zmysły.

A też swój rozum.

Swoją duszę.

Na to, że wokół nas jest wiele istot, które w jakiś sposób potrzebują bliskości.

My ją możemy im dać.

Niekoniecznie zabierając ich do swego domu.

Po prostu...

Dobrze by było traktować zwierzęta.

Przynajmniej te domowe.

Jak...

Jak kogoś bliskiego.

I mimo, że nie są nasze.

A mamy świadomość, że większość z nich jest bezdomna.

One tego potrzebują.

One nie rozumieją dlaczego...

Wielu ludzi...

W ogóle nie reaguje na to, że one są głodne.

One nie są w stanie nam tego powiedzieć.

Ale im się może wydawać, że ludzie to wiedzą.

Bo przecież one czują głód.

Warto czasami o tym pomyśleć.

A przecież ile nam zostaje tego pokarmu w ciągu dnia.

A też ile wydajemy na różne zbytki.

A jeżeli widzimy jakieś kotki bezdomne.

Warto coś kupić.

To nie są jakieś wielkie pieniądze.

To są groszowe sprawy.

I coś im tam dać, położyć.

Teraz jest gorąco.

Takie kotki, zwierzaki potrzebują wody.

Koty nie potrzebują tak mleka jak wody.

I dobrze by było gdzieś zadbać.

Jak są jakieś kotki bezdomne.

Żeby miały co pić.

To jest też bardzo ważne.

Dobrze?

Kundelek Benio.

Zwierzęta są wspaniałe.

O niebo lepsze niż ludzie.

Tak.

Zwierzęta rodzą się i chcą przeżyć.

My rodzimy się.

Chcemy coś znaczyć.

Chcemy coś mieć.

Chcemy coś zdobyć.

Chcemy być ładni.

A z kolei jesteśmy ładni.

Chcemy być ładniejsi.

Chcemy dużo.

I próbujemy spełniać te swoje marzenia.

I fajnie, że próbujemy te marzenia spełniać.

Ale nie zapominajmy, że wśród nas jest mnóstwo istot, które tylko chce przetrwać.

O niczym innym nie marzy.

A powiem wam jeszcze ciekawostkę jedną.

Dwa dni temu.

Dwa dni temu tutaj mieszka sąsiadka, do której przyjechała rodzina.

Jej bardzo bliska rodzina.

I oni mają rasowego, nie chcę tutaj może pomylić rasy, ale rasowego, takiego średniej wielkości psa.

Taki bardzo miły piesek widać.

Chociaż aparycją swoją wzbudza szacunek.

I dwa dni temu byłem tu na podwórzu.

I sąsiadka szła z tym pieskiem.

Chodnikiem.

Ale patrzę na murku.

Ona stanęła z tym psem.

A na murku raptem usiadła wrona.

A ona mówi.

Ja z pewnej odległości od niej stałem.

Ona mówi zobacz sąsiad.

Zwróć uwagę na tą wronę.

Ja mówię no widzę, no bardzo blisko was usiadła wrona.

No ma wyciągnięcie ręki.

Za każdym razem.

On jest u mnie tutaj od kilku dni.

Za każdym razem jak wychodzę.

To ta wrona nie wiadomo skąd się pojawia.

I blisko niego jest.

Jak kawałek odejdziemy to ona przeskakuje na coś innego.

Siada i też.

I tak jakby go obserwowała.

Tak jakby chciała blisko niego być.

No bardzo dziwne.

Sąsiadka mówiła, że nawet to sfilmowała.

Któregoś dnia.

I on lgnie tak za tym psem.

Dziwne to.

Ja sobie tak później pomyślałem.

No dziwne.

No wrona.

Zwraca uwagę na konkretnego psa.

Który zresztą nie jest stąd.

On tu przyjechał na ten długi weekend.

Z rodziną.

I ta wrona od tego czasu zaczęła się pojawiać.

I jest blisko tego pieska.

Trudno powiedzieć.

Pomyślałem sobie może to dusza w tej wronie.

I dusza w tym psie.

Mają jakiś związek z sobą.

No dlaczego inaczej.

Przecież to są dwa inne gatunki.

Zresztą pies może być dla wrony niebezpieczny.

A ta wrona była bardzo blisko.

I sąsiadka odeszła.

A kawałeczek ta wrona przeskoczyła sobie.

I na innym tam płotku usiadła.

Blisko nich.

Jak ona tylko stanęła.

Po prostu towarzyszyła im w spacerze.

I nie stało to się raz.

A dzieje się to.

Od kilku dni.

Tak.

I bardzo dziwne takie.

Dziwne zachowanie.

Dwóch gatunków zwierząt.

W stosunku do siebie.

Tak to wygląda.

Dobrze.

Proszę o poczucia.

Pozdrawiam.

Was wszystkich ze Słowenii.

Słoweńska.

To chyba ze Słowacji.

Eliza.

Pozdrawiamy Słowację. Panią Elizę.

Paris.

Olimpiada.

Trzydzieści trzy.

Wizję.

Proszę.

Wrony.

Kruki.

Kawki.

To mądre ptaki.

Sad.

Tak to napisał.

Ktoś pisze tak.

Czy można spotkać naszych bliskich po drugiej stronie.

Ale nie tych z wyobraźni naszej.

Czy oni tam są wszyscy w odrębnej rzeczywistości.

I możemy spotkać tylko gdy kogoś sobie wyobrażamy.

Ciężkie pytanie.

Trudne pytanie.

Dlatego, że ja mówię o tym co czuję.

Ale mi samemu ciężko jest to zrozumieć.

Jeżeli ja Państwu mówię, że czuję.

A poza tym tak jak w tym śnie.

Pan Rymuszko pokazał mi, że chcę wiedzieć jak się umiera.

I nagle pokazał mi, że on wpadł w siebie.

Jakby w swoją jaźń.

I tam jest ta jego rzeczywistość.

Drodzy Państwo.

Jak to jest.

Przecież.

Ja jestem tu.

W Człuchowie.

Wy jesteście każdy w swoim miejscu.

Akurat no.

Jest taka percepcja, że łączy nas kanał.

I przez to się w jakiś sposób.

Jest jakaś komunikacja między nami.

Monolog i wy słuchacie.

Ale.

No i piszecie.

Ale przecież są ludzie.

Jest mnóstwo ludzi.

O których nie mamy zielonego pojęcia.

Gdzieś tam ktoś żyje w Argentynie.

Gdzieś ktoś żyje w Australii.

Gdzieś ktoś żyje.

Nie wiem.

Na Ceylonie.

Syriance.

W Japonii.

Nowej Zelandii.

Madagaskarze.

Nigdy się nie dowiemy.

O tych ludziach.

Czy oni dla nas są?

Jeżeli nasza jaźń.

Nigdy nie dowie się.

O kimś.

Kto żyje.

Już od wielu lat na Madagaskarze.

I to jest załóżmy.

Bardzo porządny mężczyzna.

Który pomaga wielu ludziom w okolicy.

Jest pogodny.

Zawsze miły dla wszystkich.

Jego życie.

Wiele lat życia.

Było.

Bardzo fajne.

I.

Nie myślał tylko o sobie.

I powiedzmy.

Ma przed sobą jeszcze 10 lat życia.

I kiedyś umrze.

Za te 10 lat.

Ale zwróćcie uwagę.

Przecież w naszym pojęciu.

Tego człowieka.

I jego fajności.

I dobroci.

Nie było.

My w ogóle.

Nie mamy pojęcia.

Że on był.

A takich jednostek.

Są miliardy.

Oczywiście on.

W swoim świecie.

Był, jest i będzie.

My także.

W swoim świecie.

Tylko.

Nie możemy odbierać tego tak.

Że to czego my nie mamy w świadomości.

To tego nie ma.

Lub istoty.

Których nie mamy w swojej świadomości.

To ich nie ma.

One są.

I vice versa.

One o nas nie wiedzą.

A my nie wiemy o nich.

Oceniając.

Tamtą stronę.

Drugi świat.

My chyba nie zdajemy sobie sprawy.

Nie możemy sobie nawet zdawać sprawy z tego.

Jak to jest niezwykłe.

Jak to jest potężne.

I o jakiej my mówimy.

Nie wiem.

Przestrzeni.

Możliwościach.

I ilościach.

Istnień.

My nie zdajemy sobie z tego sprawy.

My to.

My w ogóle oceniamy.

Kilka.

Bierzemy kilka.

Ważnych elementów.

Jako.

My to odbieramy.

Jako.

My to swoim umysłem.

Na.

Wielkość swojego intelektu.

Na przykład.

Bóg.

To jest ciężka sprawa.

Wyobrazić sobie Boga.

Ponieważ my jesteśmy sobie.

W stanie wyobrazić Boga.

Tylko i wyłącznie na podstawie naszych.

Doświadczeń i zmysłów.

W wielu wyobrażeniach.

Bóg ma bardzo.

Bóg jest bardzo różny.

Ponieważ my jesteśmy bardzo różni.

Jak można wyobrazić sobie.

W pełni doskonałość.

Możemy brać za przykład.

Naszą.

Nie do końca idealną.

Ale naszą doskonałość.

Na podstawie naszej doskonałości.

Jeszcze dopiszemy trochę cech.

Bogu.

I uważamy, że Bóg to jest.

Coś takiego.

A.

Może być zupełnie inaczej.

Że właśnie.

My w ogóle.

Możemy nie rozumieć.

Głębi.

Boskości.

Raczej tak jest.

Podobnie.

Ciężko jest zrozumieć.

Możliwości.

Życia.

Poza.

Tym materialnym światem.

Jeszcze raz powtarzam.

Musimy sobie uzmysłowić.

Pewną bardzo istotną kwestię.

Której.

O tamtym świecie.

I o duchowości.

My nie zdajemy sobie z pewnych rzeczy sprawę.

A trzeba je nazwać po imieniu.

Troszeczkę to będzie takie obrzydliwe.

Ale.

Ale.

Potraktujmy to tak.

Żebyśmy sobie bardziej zdali sprawę.

Czym tu jesteśmy.

Zacznijmy od ciała.

Ciało.

No.

Jak ktoś jest młody.

No to spojrzy.

Fajne wysportowane.

Doskonałe ciało.

Jestem w miarę urodziwy lub urodziwa.

Ale.

Zaczyna być problemem już.

Czas po pięćdziesiątce.

Kiedy stajemy się już.

Niestety troszeczkę zużyci.

Życiem.

A też organizm.

Zaczyna już swoje.

Wycofywanie się z doskonałości.

I niestety.

Organizm zaczyna się.

Starzeć.

No i.

I właśnie.

Kim my jesteśmy.

Tacy po pięćdziesiątce.

Sześćdziesiątce.

No cóż.

Zmęczeni.

Mamy zmarszczki.

Mamy.

Jakieś.

Pobolewania.

Niepobolewania.

Mamy w sobie.

Krążenie.

Które po pięćdziesiątce.

Mamy nos.

Którym oddychamy.

Mamy oczy.

Którymi odbieramy fale.

Chociaż nie do końca oczy widzą.

Bo przecież mózg jeszcze.

Musi to przerobić na obraz.

Mamy buzię.

Którą jemy.

A jak nie jemy.

To mamy w tej buzi.

Ciągle wilgoć.

I połykamy ślinę.

To nie brzmi apetycznie.

Ale tak to dokładnie jest.

Jedząc.

Przysmaki.

Potem musimy iść do toalety.

I te przysmaki strasznie.

Po przerobieniu śmiercą.

Zwróćmy uwagę.

I zapytajmy się.

Czy.

Takie istnienie to jest doskonałość.

Ja bym powiedział, że nie.

Dlatego, że.

Jesteśmy.

Jesteśmy.

My.

Istotę jaką jesteśmy.

Czyli.

Nie tylko my.

Bo zwierzątka mają to samo.

Jeżeli jesteśmy w ciele.

To jesteśmy każdego dnia zmuszeni.

Do obsługiwania naszego ciała.

Oczywiście.

Obsługiwanie naszego ciała.

To nie jest tylko to co wymieniłem.

Pokarm.

Picie wody.

Napojów różnych.

A także.

Wiele osób sobie jeszcze.

Makijaże robi.

Inne rzeczy.

To jest też obsługa ciała.

Ale taka dodatkowa.

Niekonieczna.

Natomiast my.

Musimy obsługiwać nasze ciało.

To ciało nasze żyjące.

Musi być w jakiejś przestrzeni.

Musi mieć mieszkanie.

Dom.

Cokolwiek.

To ciało musi jeździć autem.

To ciało.

Bardzo bardzo wielu.

Rzeczy.

I to zajmuje nam właściwie.

Mnóstwo czasu.

Żebyśmy to ciało utrzymali.

Ale mówimy wzniośle o.

Duszy.

No dusza ma duży kłopot.

Będąc w ciele.

Element taki.

Że po pierwsze.

Im dłużej jest w ciele.

Tym.

Zmysły się.

Przyzwyczajają do ciała.

I coraz większe przerażenie.

Mówimy ojeju.

Ja już jestem tak stary.

A co będzie jak.

Ciało umrze.

Mnie nie będzie.

Jest ta myśl.

Pierwiastek tej duszy w nas.

Ale to jest wiara.

A tu słabniemy.

I tu jest problem.

Bo no dobrze.

A jeżeli się mylimy.

A jeżeli jesteśmy tylko ciałem.

A jeżeli jesteśmy tylko wytworem.

Biologicznym.

Powstają w nas wątpliwości.

Ale okej.

Dusza jest.

Nie ulega wątpliwości.

Że my żyjemy po śmierci.

Ale czy my jesteśmy w stanie.

Sobie wyobrazić.

Świat zupełnie.

Oddzielony od formy.

Od formy.

W której dusza jest uwięziona.

Całe myślenie nasze.

Całe nasze myślenie.

Jest myśleniem.

W pewnej formie.

My.

Nawet jeżeli.

Wierzymy.

Że tamten świat istnieje.

To zadajemy pytanie.

A co z naszymi bliskimi.

A czy ich nie utracimy.

A co w ogóle ze mną.

Jako ja.

A.

A może ja tam nie będę.

Akceptował czy akceptowała.

Tamtej przestrzeni.

Tamtych jakiś.

Zasad.

Drodzy Państwo.

A może to jest tak.

Że na tą.

Na tą sztukę teatralną.

Zwaną życiem na ziemi.

My przechodzimy.

Tylko cząstkowo.

Może istoty.

Które.

Uczestniczą wokół nas.

To nasze.

Ogromne części.

Są.

Cały czas tam.

I teraz powiesz tak.

No dobrze.

No ale.

Żyję.

Całe życie żyłem z kobietą.

Którą bardzo kocham.

Całe życie żyję z mężczyzną.

Którego bardzo kocham.

On odszedł.

A ja zostałam.

I co.

I teraz mam kogoś innego wziąć.

Taki sens miało to życie.

Na sztukę możemy.

Prawdopodobnie umawiamy się.

Na sztukę życia na ziemi.

Umawiamy się.

Już tam.

Już tam.

I przychodzą.

Pojawiają się w naszym życiu.

Osoby.

Które w jakiś sposób.

Muszą na nas wywrzeć.

Wpływ.

Czyli.

Żona.

Mąż.

Rodzina.

Przyjaciele.

To wszystko co tu się dzieje.

Może mieć na tamtym świecie.

Swoje powiązania.

Ale nie takie.

Że nam się wydaje.

Aha urodziłem się w tej rodzinie.

Ta matka mnie urodziła.

Więc ma taką rodzinę.

Więc ja teraz jestem w tej rodzinie.

I tak dalej.

Na tamtym świecie.

Zanim tu przyszliśmy.

I wtedy jak tam odchodzimy.

To mamy przy sobie.

Te osoby.

Które były najważniejsze dla nas w naszym życiu.

Nic nie straciliśmy.

Ba.

Nie musimy wcale na nich czekać.

One są.

Oczywiście będzie.

Duże zaskoczenie.

Bo role jaką tu odgrywaliśmy.

Ważne czy byliśmy w stosunku do siebie.

Szczerzy czy nie szczerzy.

Czy prawdziwie to życie przeżyliśmy.

Czy nie prawdziwie.

To jest bardzo istotne.

Nie zrozumiemy tutaj.

Innego istnienia.

To podobnie.

Jakby ktoś powiedział.

Dobrze.

Wymyśl sobie życie.

Na innej planecie.

Ale nic.

Co jest na naszej.

Nie może być na tej innej planecie.

To będzie zupełnie inne życie.

Tam będą zupełnie inne rzeczy.

Na tamtej planecie.

I zupełnie inne istoty.

I tu się robi już.

Ganimatias.

Oczywiście bardzo szybko możemy.

Pofantazjować i pomyśleć.

A to będzie tak, tak, tak.

Ale to nie jest proste.

Wyobrazić sobie inną.

Zupełnie inną rzeczywistość.

Tu w tym przypadku.

Życia w ciele.

No jest.

To jest na pewno nauka.

To jest na pewno karma.

Która się cały czas miele.

I.

Jeszcze musimy brać jedną rzecz pod uwagę.

Że.

Dużo ludzi na świecie.

Wierzy w reinkarnację.

Myślę, że chyba więcej ludzi.

Wierzy w reinkarnację.

Jak jest nasz.

Nas chrześcijan.

I.

Reinkarnacja.

Zobaczcie.

Jedno życie.

W jednym życiu.

Tym które obecnie mamy.

I w rozmyślaniach o tamtym świecie.

Rodzi się.

A ile mamy znaków zapytania.

Z jednym życiem.

A teraz weźmy pod uwagę reinkarnację.

Kiedy tych żyć było bardzo dużo.

I.

Co z tamtymi życiami.

Co z tamtymi przeżyciami.

No właśnie.

Tego nie zrozumiemy.

Tutaj.

Jakkolwiek byśmy.

Rozmyślali.

Jakkolwiek starałbym się poczuć.

Ciężko jest to zrozumieć.

Ponieważ.

W ogóle samo to.

Że żyjemy tu.

W tych czasach.

I mamy.

Kiedyś odejść.

W inną rzeczywistość.

Jest dla nas już.

Kompletnym szokiem.

Mamy nadzieję na tą inną rzeczywistość.

Ale.

Każdy z nas boi się.

Jak to będzie.

A jeżeli ja tego nie zaakceptuję.

Jeżeli to będzie coś takiego.

Że ja nie będę tego chciał.

Tak jest.

Zawsze.

Przed powrotem.

Do domu.

Tak jest zawsze.

Ponieważ my.

Wybierając się na tą wycieczkę.

Ziemską.

Mamy amnezję.

Celową.

Życia.

Naszego domu.

Życia naszej prawdziwej rzeczywistości.

Ja od dziecka sobie to wyobrażam.

W sposób jednoznaczny.

Tak jak czułem to.

Od dzieciaka.

Coś mi we wnętrzu mówiło.

Jak umrzesz.

To się odskniesz.

I powiesz.

Ja pierdzielę.

To było tylko to.

A ja się tak bałem.

Wrócisz.

Do siebie z pełną akceptacją.

Ale.

Przez bieg czasu.

Zaakceptowałeś ten.

Niby swój dom.

I utożsamiłeś się.

Tylko z tą.

A nie inną.

Rzeczywistością.

Zwróćmy uwagę.

Czas.

A właściwie dzieje.

Bo czas jest rzeczą względną.

Ale dzieje.

Które.

Nawet na tej planecie się działy.

To nie jest tak.

Inaczej ludzie myśleli w średniowieczu.

Inaczej ludzie myśleli jeszcze wcześniej.

Inaczej będą myśleli.

Za sto.

Za dwieście lat.

Mi jedna rzecz przeraziła.

W przyszłości.

Będzie bardzo mało starych ludzi.

Tak mi do głowy weszło.

Tak mi się skojarzyło.

Ja mam takie wrażenie.

Że będzie.

W przyszłości.

Taki program dla ludzi.

Że będą żyli.

Bardziej intensywnie.

Ale powiedzmy do pięćdziesięciu.

Pięćdziesięciu pięciu lat.

I ludzie to będą akceptowali.

A starość będzie tępiona.

Nie wiem dlaczego.

Ale tak mi się to kojarzy.

Nie miało tej audycji być.

Nie chcę wam psuć.

Żadnymi poczuciami.

Najbliższej przyszłości.

Weekendu.

Niebawem się ten weekend kończy.

Więc.

Wrócimy do.

Spraw i rzeczy.

Które się dzieją.

Jeszcze.

Chcę powiedzieć tylko to.

Że.

Lada.

Moment.

Będą wybory do Europarlamentu.

No i po nich.

Zacznie się rzeczywistość.

Z powrotem wróci rzeczywistość.

Bo sprawy są nie rozwiązane.

Czy to.

Na Ukrainie.

Czy to na Bliskim Wschodzie.

To nie znikło.

O tym się po prostu w tej chwili.

Znacznie mniej mówi.

Panie Krzysztofie.

Czy bliskie osoby zmarłe.

Są w stanie przekazać nam.

Na przykład we śnie.

Płeć nienarodzonego dziecka.

Czy to raczej.

Sprawa naszej podświadomości.

Pozdrawiam.

Alicja W.

Ja powiem tak.

Ja czuję.

Mam takie poczucie.

Że dusze.

Są męskie i żeńskie.

Chyba.

Chyba mogą.

Chyba to jest możliwe.

O co pani pytam.

Ja nie mam poczucia.

Że powiedzmy.

Mężczyźni rodzą się.

Czasami kobietami.

Czasami mężczyznami.

A mężczyźni rodzą się.

Czasami kobietami.

Czasami mężczyznami.

To tak nie jest.

Ja uważam.

Że hierarchia energii.

Jako męska i żeńska.

Zastanówmy się.

Kwestia cielesności.

Ma też.

Wiele elementów przyjemnych.

Jak na przykład smak.

Który.

Przy posiłkach.

Odczuwamy.

Jak na przykład.

Seks.

Zbliżenie ludzi.

To jest przyjemne.

Drodzy państwo.

Te cechy.

Zapach.

Zanikają.

To jest.

Te cechy mają.

Rodzaj zmysłów.

Nawet intymność.

Zwróćmy uwagę na to.

Że.

Wszystko to działa.

Też z wyobraźnią.

My.

Smak czujemy.

Ale zarazem go rozumiemy.

Zapach czujemy.

Ale go rozumiemy.

Nawet intymność.

Która jest właściwie.

Elementem fizycznym.

Ale bez.

Myśli.

I nastawienia się na tą intymność.

Sama fizyczność.

By nam nie wystarczyła.

Dlatego to wszystko jest powiązane.

Z czuciem.

Czyli w tym wszystkim.

Bierze udział dusza.

Także.

Te rzeczy które tu uważamy za przyjemne.

Wcale nie zanikną tam.

W jakiejś ascezie.

Żyli czy istnieli tam.

Tylko.

Być może to będzie doskonalsze.

Tam właśnie.

Jak jest tu.

No dobrze.

Pozdrawiam Państwa.

Odpoczywajcie.

I niebawem.

Już nie będzie tak.

Słodko jak jest teraz.

W mojej mowie.

Ale skoro prosiliście.

A ja też tak chciałem.

Troszeczkę to.

Coś powiedziałem.

Czy w poczuciach zmarłych.

Czuje Pan obecność Boga.

Maciej.

Bez her.

Ciężko powiedzieć.

Panie Macieju.

I drodzy Państwo.

Ja miałem wypadek.

Trochę lat temu.

Zdarzałem się z Tyrem.

I na.

Bardzo krótko.

Długi czas.

Straciłem świadomość.

Mi się wydawało.

Że ta utrata tej świadomości.

Była długa.

Trwała przynajmniej kilkanaście minut.

A to trwało.

Sekundy.

Ja mówiłem to kiedyś na kanale.

Dokładnie o tym zdarzeniu.

Ale powiem tylko to.

Że jak straciłem tą świadomość.

To widziałem czarne tło.

Ale było takie prostokątne.

Jakby wentylator.

Że można było tam wlecieć.

I to było popiołowate.

Kolor miało.

I wyraźnie czułem.

Że ja się nad tym unoszę.

I na moment wlecę sobie.

To ode mnie zależało.

Ale tak.

Że wlecę sobie w to prostokątne.

Szare.

I się czułem.

Tak bezpiecznie.

Tak dobrze.

Że daję Wam słowo.

Takiego poczucia bezpieczeństwa.

Chyba w swoim życiu.

Większego nie zaznałem.

Jak tam.

W momencie tego wypadku.

Bezpieczeństwo.

Pewność.

Dobrą.

To było takie miłe.

Że aż się chciało tam wlecieć.

Myślę, że.

To bezpieczeństwo.

Ta chęć bycia tam.

To jest błędne.

To jest Bóg.

Niekoniecznie widzialny.

To jest Bóg.

To było zbyt.

Dobre.

Fajne.

Bezpieczne.

Wszystkiego dobrego.

I przepraszam za to ględzenie.