Wizja Na Żywo

Dobry wieczór Państwu.

Walentynki dzisiaj.

Walentynki, więc zapewne

większość, znaczna większość Was

jest w tej chwili gdzieś na jakiejś uroczystej,

no jeszcze być może kolacji lub

herbatce, soku

ze swoją ukochaną lub ukochanym

i więc

zdaję sobie sprawę, że dzisiaj

mało może być widzów,

więc temat

może nie zastępczy.

Ja na ogół unikam,

momencik, właśnie zobaczę, czy

żebym widział Wasze komentarze, jeżeli jesteście dzisiaj.

Ja na ogół unikam, o jestem, dobrze?

Już? O!

Dobrze?

O Jezus, dużo Was jest.

To, co Was nikt nie kocha, że jesteście przykranie.

Witam.

Eee...

Dziorn...

Pozdrowienia z New Jersey.

Pozdrawiamy New Jersey.

To tak, Ty też robisz audycję, a kochasz.

A, no ja też robię audycję, a kocham, tak.

Żonę.

Siedem pięknych róż dzisiaj wypręczyłem żonie.

Pięknych róż czerwonych.

O, pokażę Wam, poczekajcie.

Oto są te piękne róże, które żonie...

Poczekajcie.

Widzicie je? Takie piękne róże.

Eee... Już odstawiam.

Eee...

Niejedna osoba już prosiła mnie o to.

Był na jakiejś planecie.

Eee... daleko, daleko...

od Ziemi.

Był z kosmitami.

Eee... ich statkiem tam poleciał.

Eee... no, ciekawe to.

Mmm... i pisze różne rzeczy.

Eee... które...

twierdzi, że wyniósł

ze rozmowami różnymi...

osobami, istotami, tam na tamtej planecie.

Eee...

Ja nie wnikam w treść książki.

Eee...

Nawet mi głupio.

Dlaczego? Dlatego, że ja też się zajmuję

rzeczami dziwnymi.

Eee...

Jak Państwo wiecie,

istotne jest, że przez

mnóstwo, mnóstwo lat,

zanim zacząłem mówić o kwestiach duchowych...

Eee...

I zaraz właśnie o tym powiem.

Tutaj istotną rzecz.

Eee...

To powiem Państwu, że

te swoje właściwości dokumentowałem.

Ta dokumentacja, uważam, jest

spuścizną już

Was wszystkich, ponieważ...

ponieważ...

Ja będę tutaj bardzo nieskromny w tym momencie.

Ale muszę to powiedzieć.

Drodzy Państwo,

Stefan Osowiecki, czy Czesław Klimuszko.

Eee...

Osoby wybitne w jasnobidzeniu.

Eee...

Tylko gdybyście,

gdybyście pozbierali

eee...

dokonania,

dokonania

ich życiowe

z tym, co

ja zrobiłem i udokumentowałem,

to uznalibyście,

że

przynajmniej osiągnąłem poziom,

który...

poziom, który, no...

Stefan Osowiecki, myślę, że

ta moja dokumentacja

jest

na równi godziwa,

jak, powiedzmy,

opisy ze zdarzeń

Stepana Osowieckiego.

I dopiero po

drugiej połowie życia,

kiedy już, no...

Będzie mi bliżej jak dalej,

wiecie do czego,

po prostu zdecydowałem się

na pewne zerkanie,

skupianie się na tematy duchowe.

Tamte... Będę się skupiał,

skupiał na nim.

Celowo nie przygotowywałem się.

Treści książki

wyrywkowo znam

i to z opisów internetowych

fragmenty, które

przed audycją słuchałem.

Natomiast sam osobiście książki

nie czytałem.

Chcę, żeby to wybrzmiało.

Natomiast...

Drodzy Państwo,

kiedy się skupiam na

temat naszego życia,

tu, gdzie jesteśmy,

mam bardzo dziwne poczucia,

bardzo dziwne wizje.

Na przykład,

analizując jedne z ostatnich wizji,

które miałem na temat

tego Wszechświata,

Ziemi i naszego życia,

poczułem,

że nasza

jaźń,

nasze jestestwo,

nasze istnienie

ma odbicie.

Czyli

żyjemy na przemian

w dwóch światach,

tak jak odbicie w lustrze.

Bardzo często

w wizjach mi się kojarzy,

że osoby,

które odchodzą

z tego świata,

pojawiają się

w innym świecie,

ale ten inny świat

jest bardzo podobny

do naszego.

Może nie ma tam

Kaczyńskiego,

Kaczyńska i innych,

bo to nie chodzi o to,

że idziemy do dokładnego

zwierciadła rzeczywistości,

tylko...

O Jezus, zacina?

Nie, no wszystko jest dobrze.

Nie, chyba...

Czy mój głos dobrze słychać?

Bo żona mówi, że piszecie,

że coś zacina.

Czy dobrze mnie słychać?

Bardzo bym prosił.

O, ktoś napisał.

Bardzo mądrze.

Czy coś zacina,

drodzy Państwo?

Napiszcie, proszę.

Już, już.

Dobrze słychać?

Dalej.

Nie,

nic nie zacina.

No i widzicie,

zacina, nie zacina.

Mamy nadzieję, że nie zacina.

Ale wracając do tego

i załóżmy,

skupiając się mam wrażenie, że

ja od dziecka miałem wrażenie,

od młodych lat,

że

ja skądś przybyłem. Pamiętacie jak mówiłem,

że

chodziłem na ogród,

tu niedaleko mieszkałem w kamienicy,

innej jak ta,

niecałe 200 metrów stąd.

Tam dalej jest jezioro.

Koło kamienicy schodziłem na ogród,

nad tą jeziorą

i

wiosna załóżmy,

piękne gwieździste niebo,

ciemno.

Schodziłem nad to jezioro

przez ogród, który mieliśmy

i

uwielbiałem patrzeć w niebo.

Tęskniłem za tym niebem.

Tęskniłem za czymś tam,

u góry,

gdzie miałem

rodziców,

rodzeństwo.

Żyliśmy bardzo skromnie.

Ale to było piękne dzieciństwo,

jakie miałem

i

powiem Państwu,

że mimo tego wszystkiego

tęskniłem,

nie umiałem powiedzieć za czym,

ale za czymś tam u góry.

Co ja tu robię?

Takie miałem przerażenie chwilami.

Teraz jak się po latach skupiam,

mam wrażenie,

że ja i też Wy,

wszystko co tu się znajduje,

a żyję,

tam ma odzwierciedlenie,

tam ma stałość.

Tu przychodzi tylko cząstka nas.

Tego czegoś, co tam jest.

Nami.

Mną, Wami.

I tam mi się wydaje wszystko ogromne.

A jak przychodzimy tu,

to ta cząstka się

zmniejsza, że

jesteśmy wręcz mikroskopijni.

I wtedy

ten wszechświat, w którym żyjemy,

z tamtej perspektywy

jest czymś

zrozumiałym i małym.

Kwestia perspektywy.

Ja muszę Państwu powiedzieć

rzecz taką. Szkoda, że nie wydrukowałem

tego zdjęcia, ale wytłumaczę Wam.

Nie tak dawno

wpadło mi w internecie

zdjęcie,

zdjęcie

chyba wykonane

przez

Voyagera

i to sprzed

sporo lat.

Był blisko

Jowisza Voyager

w tamtym czasie.

Sonda Voyager już

daleko wyskoczyła

poza Układ Słoneczny.

Jest to chyba najdalszy obiekt,

który

ludzkość wypuściła

w kosmos i najdalej doleciał.

To jest właśnie sonda Voyager.

Ale kiedy była

właśnie sonda Voyager na wysokości

Jowisza,

zrobiła zdjęcie wsteczne

i

niewiele na tym zdjęciu. Była czerń

na tym zdjęciu.

Tam było trochę

tych kropek, ale w jednym miejscu była

strzałką zaznaczona malusieńka

jasna

kropeczka.

I było

napisane tak.

Jest to zdjęcie zrobione w takich i takich latach

przez sondę Voyager, która

przylatywała blisko Jowisza.

Kropka

z tej perspektywy to nasza ziemia.

A pod spodem było jeszcze

dopisane jedno zdanie.

Jak z tej

perspektywy

wyglądają nasze

sprawy, nasze

ambicje, nasze

ja,

skoro

wszystko się

zmniejszyło do rozmiarów kropki,

by potem,

znów za jakąś odległość,

wręcz do zniku.

Perspektywa

i kiedy tak nieraz

sobie myślę o tych

moich wizjach, one są

szczątkowe, one są jakimiś

wyrwanymi elementami,

to myślę

sobie, Boże,

to jest wszystko bardzo dziwne,

ale dlaczego mam

nie ufać tym wizjom, skoro

już jako dzieciak, kiedy nie miałem

żadnych wizji?

Tęskniłem za czymś, czego nie umiałem

określić. Pamiętam

takie momenty, że

jak to młody

chłopiec, gdzieś tam w dzień

się zdrzemnąłem,

a ogólnie nie lubię w dzień spać

i nie robię

tego, a w dzień się zdrzemnąłem

i się potrafiłem obudzić

z takim przerażeniem, co

ja tu robię? To nie jest mój

świat. I zacząłem mocno płakać.

Mama mówiła, co ci się stało? Spałeś i

nad tym płaczesz.

A ja nie umiałem

sobie powiedzieć, co ja tu robię.

Było mi to bardzo niewygodne, że ja tu jestem.

Czyli jakbym

podświadomie rozumiał, że życie moje jest

zupełnie gdzie się dzieje

i że

to jest jakieś

zesłanie, tu gdzie jestem.

I

można byłoby powiedzieć,

że książka,

której

wiele fragmentów, z którymi

wieloma fragmentami się dzisiaj

poznałem. Książka

Pana Michela

Desmarque.

Ona

mówi o kontakcie

z istotami,

z kosmosu,

z odległego

kosmosu,

że on tam

był. Wszystko jest możliwe.

Nie wiem, jak do tego podejść,

ale spełnię waszą

prośbę.

Pozdrawiamy z granicy

szwejcarsko-germańskiej.

Pozdrawiamy także.

Adi

Koesta

pisze, słychać doskonale.

Jakie będzie nadchodzące

lato w Polsce?

Też się dzisiaj skupię.

Chociaż już się skupiałem.

Ale warto jeszcze raz.

Życzyłbym sobie

lata ciepłego

i takiego stałego.

I słońca, bo w naszym kraju

jest bardzo, bardzo mało słońca.

Skandalicznie mało słońca.

Dobrze.

Michel, ja tu sobie zapisałem,

tak jak się mówi, Michel

Desmarque.

Oto ten pan.

Michel Desmarque.

Michel Desmarque.

Budowałem swoją komunę

osiem lat. Pierwsze takie

zdanie. Moja praca dawała

mi wolność myślową.

Czasami wydawało mi się, że

się naprawdę z nimi łączę.

Często mieszało mi się,

czy oni są naprawdę,

czy ja ich wymyśliłem.

To się zdarzyło naprawdę,

ale w mojej głowie.

To była moja komuna.

Osiem lat.

To się działo przez osiem lat w jego głowie.

On to przeżywał

w głowie.

Historie

powstawały w głowie

przez osiem lat.

Wszystko jest kwestią umysłu.

Skoro

historią

zarazisz umysł,

zaczyna być to

w pewnym sensie faktem.

Nie istnieje literacka

fikcja.

Skoro czytelnik to przyjmie,

zaczyna być to

teoretycznym faktem.

Przyjmujesz

cudzą teorię,

historię.

W twojej głowie

ona się

zasiedla i zaczyna

być w pewnym sensie

faktem,

bo to przyjąłeś.

Jak się mogło to

nie stać naprawdę, skoro

w tylu umysłach

ta historia jest.

Nieważne skąd pochodzi źródło,

ważne, że źródło ma ujście.

Te osoby naprawdę

zaistniały w moim umyśle.

I już sam nie wiem,

czy to było naprawdę,

czy też nie.

To się zrodziło z mojej

samotności

i wewnętrznych marzeniach.

Nie jestem cyniczny.

Każda historia coś daje.

I każda historia

mobilizuje

nasze umysły

do działania.

Skoro przyjmujesz informację,

zarażasz się nią.

Wsiąka to w ciebie

i nie jest to tylko już moja

tajemnica, ale też twoja.

Bo w niej

uczestniczysz.

To jest największą magią

w tej historii,

że tylu z was

w niej uczestniczy.

A powstało to w mojej głowie.

Teraz muszę to powiedzieć,

bo trzy razy by się to skojarzyło.

Auwe Beur.

Kompletnie nie wiem, co to znaczy.

Auwe Beur.

Nie będę mojej wizji komentował.

Prosiliście, więc

to poczułem

we wskupieniu swoim.

Czesław Sylwester.

No klasa.

Napisałeś tak.

Krzysztof, to ty jesteś naszym walentym.

I kochamy twoje

pogawędki i rozmyślania.

Kochamy też

platoniczne

Kasię i Alberta.

I szanownych

czatowiczów.

Też zapytaj

Krzysztofie, kto kocha

Polskę.

Kto kocha Polskę?

Tak.

A dzisiaj tradycyjnie nie przeczytałem, kto pierwszy.

Teraz trudno by było się dokopać. Ale trudno.

Obiecuję.

Andrzej

Sidorowicz.

Panie Krzysztofie

proszę o wizję.

Roman Nacht.

No to już

minęło trochę czasu, kiedy

ten człowiek

odszedł.

Osobowość

ciekawa.

Ja tak

z powodu

tego, że osoba niedawno odeszła

nie chcę robić jakiegoś doświadczenia

publicznego, bo przecież taka osoba

ma rodzinę, ma

znajomych, więc czasami

ktoś by sobie tego nie życzył.

Ale

Saturn

Wizja?

John Kowalski.

Saturn

Wizja.

Wuj sam napisał

Jak lustro

i Alicja w krainie czarów.

Wiesz, że istnieje inny świat,

ale z alternatywną

rzeczywistością.

Czujesz go, ale nie jesteś

w stanie go zobaczyć.

Może wizja świata

alternatywnego.

No skoro dzisiaj walentynki,

to jest pewien

TikToker, sympatyczny chłopak,

który

kiedyś zasłonął

Ale z ciebie bambik.

Teraz taką fajną

pioseneczkę ułożył

i tam jest takie

zdanie

coś walentynki, jak tam walentynki?

A dziewczyna odpowiada

ja nie walę tynków.

Trochę to się śmiesznie

zabrzmiało.

Myślowy

zły.

Polska wizja marzec.

No co do marca,

to ja mam tu zastanowienie,

bo tak jak pamiętacie mówiłem,

że w marcu dźwięczy pieniądz.

Kto wie?

Kto wie co będzie w marcu

z pieniędzmi?

Lub być może marzec

to będzie początek

pieniądza, który zacznie

coś dziwnego, z którym

zacznie się coś dziwnego

dziać.

A może to nic nie oznacza.

Zobaczymy.

Zobaczymy

w marcu, ale na marzec

się skupię, bo

Jan Kowalski

pisze, Saturn wizja nie?

No ale cóż się na Saturnie

skupiać. No ma pierścienie.

Dość wybitne.

Kiedyś go nawet widziałem

przez refraktor,

kiedy sam oglądałem.

Widziałem też te pierścienie.

Chociaż miał być ciekawiej wyglądał.

On jest bliżej Ziemi. Większy.

I cztery księżyce Jowisza.

Loga, Nimet, Kalisto, Europa.

Ach, Saturn.

Świat alternatywny.

Świat alternatywny.

Tak nieraz przy moich rozmyślaniach

zastanawiam się czym jest

świadomość.

Świadomość jest, żebym był dobrze

zrozumiany,

świadomość jest cząstką Boga.

Świadomość jest Bogiem.

Paktofonika.

Pan Łuszcz.

Nie pamiętam jego imienia.

Chyba Piotr Łuszcz.

Utwór Jestem Bogiem.

Bardzo lubiłem słuchać

i lubię słuchać tego utworu.

Lubię ambitny rap.

Paktofonika w pewnym momencie

miała szczyty bardzo.

Szkoda, że byli w tamtych czasach

tak nieosygani.

To byli twórcy.

Jest w nas cząstka Boga.

Tak nam mówią religie.

A jeżeli jest w nas cząstka Boga

to nie może to zniknąć,

zginąć, bo Bóg jest

wieczny.

Bóg jest

niezniszczalny.

Świadomość

jest częścią boską

daną nam.

Świadomość może

świadomość

a rozum

tu trzeba rozgraniczyć.

Rozum.

Nie jest do końca boskie.

Rozum to są

pokusy,

chęć uznania,

dobroć,

zło,

zazdrość,

nienamiść,

miłość.

To jest rozum.

Świadomość

przez rozum

źle kierowany

można pokaleczyć

ale nie zniszczyć.

Jak kierujemy swoim rozumem

i czemu ulegamy?

Bo jeżeli pobrudzimy swoją świadomość

to coś co mamy od Boga

o, żyjemy

dalej, bo jesteśmy

wieczni, to my to możemy wyczyścić.

To nie jest tak, że

jeżeli ktoś

zrobiłby najgorsze czyny

to jest potępiony.

Tak, na daną chwilę jest potępiony.

Ale

zawsze ma możliwość

wykupienia się,

odkupienia się

tylko i wyłącznie

pokorą i dobrocią.

Innej szansy

nie ma.

Nie wiem jak to ująć.

Bardzo istotne

jest to,

żebyśmy sobie zdawali sprawę,

że

poza rozumem jest

świadomość,

która jest

czymś już

wykraczającym poza

ciało.

Tak naprawdę moja

świadomość jest

uniwersum.

Wasza także.

Obecnie karmiona

tym życiem.

I jest go cząstka Boża.

A wiedzcie jedno,

jeżeli Bóg ci dał

i to jest bardzo ważne co powiem.

Jeżeli Bóg ci dał

części

siebie.

Cząstkę siebie.

Wieczność swoją.

Jak myślisz?

Możesz od Boga

żądać czy prosić?

Możesz.

I żeby to dostać

musisz

bardzo uwierzyć

najpierw

to, że masz część,

cząstkę Boga.

Niestety

tak.

Które są potrzebne.

Ale tak religie

trochę nas

głaskają

po głowach,

że no dobrze,

będziesz w życiu wiecznym,

umrzesz,

na sądzie ostatecznym się obudzisz

i wtedy będziesz

albo będziesz zbawiony albo nie będziesz zbawiony.

Jak będziesz zbawiony to będziesz w raju.

To jest bardzo istotne.

To jest niezwykle istotne,

że musisz wiedzieć jedną rzecz.

Jeżeli nawet jest tak,

jak to religia przedstawia,

przynajmniej w naszej chrześcijańskiej

wierze,

to zwróć uwagę na pewną rzecz.

Ktoś powie kiedy nastąpi

sąd ostateczny.

Zdziwisz się.

Bo gdyby

tak nawet było,

to uważaj, według religii

umierasz

no i Cię nie ma.

Nie ma Twojej świadomości.

Jeżeli by znikła Twoja świadomość,

a sąd ostateczny byłby prawdą,

to zobacz,

to by wyglądało tak.

Umierasz, pyk, sąd ostateczny.

Sekunda by minęła

i byłby sąd ostateczny

i albo byś był potępiony

albo byś poszedł do raju.

Dlaczego?

Dlatego, że znikłaby Twoja świadomość

i nie miałbyś

poczucia długości czasu.

To jest jak

ze snem.

Kładziesz się, zasypiasz

kilka chwil

i się budzisz

i nie masz poczucia

upływu godzin,

w których spałeś.

W których spałeś.

I w tym jest pewna magia,

że wieki mogą być

sekundą świadomości.

Ale świadomość jest wieczna.

Więc poczucie upływu czasu

takie czy inne

zawsze w nas będzie.

Bo świadomość jest

żywa.

Nieziszczalna.

Teoria cząstek elementarnych

mówi, energia w naturze

raz wytworzona

nie jest w stanie zaginąć

choć może się przyistaczać

w różne inne energie.

To nie bałbuchwarstwo

powiedzieć sobie

jestem Bogiem.

Bo jest w tobie cząstka Boga.

On ci ją dał.

Bałbuchwarstwem jest

rozumieć, że masz

tą cząstkę Boga

i robić podłe rzeczy.

Złe,

pyszne,

zazdrosne,

krzywdzące kogoś.

Przecież masz

świadomość

od Boga.

A jakimi pobudkami się kierujesz?

Z tej świadomości ciebie nie ma.

Do niebawem.