Strach w Polsce i Europie przed wielką wojną

Dwa lata temu moja córka zadzwoniła do mnie,

chociaż nie, dokładnie to było tak,

że zadzwoniła do brata swego,

do mojego syna, do Adriana.

I powiedziała mu tak,

że ona ma takie przeczucie,

że widzi, że zgaśnie światło,

że nie będzie prądu.

Dwa lata temu powiedziała.

Że nie będzie prądu.

I ludzie zasną.

A jak się obudzą,

to będzie jakaś dziwna rzeczywistość, inna.

Oczywiście jest to jakaś abstrakcja.

Trudno powiedzieć, co to znaczy.

Ale dzisiaj,

właśnie kiedy córka przeczytała,

co się stało w Hiszpanii, w Portugalii, we Francji,

zadzwoniła do mnie i mówi,

Boże, tato, ja się zaczynam bać.

To przeczucie, które miałam.

I ja mówię, Adrian mi o tym mówił.

Ja się obawiam, że to było ćwiczenie.

Że to były ćwiczenia,

które,

nie tylko jak się ludzie, społeczeństwo zachowa,

ale też może w praktyce,

jak działać w momencie,

kiedy do takich awarii rzeczywiście by doszło.

Na, powiedzmy,

zagrożeniu niebawem,

być może wojny światowej.

Tak jak tu ktoś napisał na początku,

a, to był pierwszy,

pierwszy napis,

ale gdzieś on mi znikł,

nie wiem czemu.

A, może już nie można przebijać bardziej, dobrze.

Ale właśnie, Pakistan, Indie,

Iran,

tudzież Ukraina,

ale Chiny,

Stan Zjednoczony.

Dobra, co tu gdybać.

Będę się zaraz skupiał, zastanawiał.

Państwo Europejskie nie będzie miało prądu.

To powiedziałem jakiś czas temu,

kilka edycji temu i dokładnie dzisiaj się to stało.

Elifka, wojny nie będzie.

O, byś Elifka miała rację.

Miała rację?

Tak.

Moment.

Już, już, już patrzę co pisze,

ale już będę zaraz skupiał.

To następne, jak Pan myśli, wizja.

No dobra.

Najbliższy okres czasu.