Odejście do świata niematerialnego

filmuję sobie to

pomyślałem sobie czy jestem tu rzeczywiście

czy tylko jestem jako sonda

która sobie to filmuje

fotografuje żeby wrzucić do głowy

my poruszamy się

jako

taka sonda

w tej symulacji

zmysły

tylko zmysły

i aż zmysły nasze

pozwalają nam orientować się

w tej symulacji być

nazywać to życiem

a co najbardziej

śmiesza nazywać to

jedynym życiem

nie

nie ten sens

tej symulacji jaka jest

w jakiej żyję

jest pewną iluzją

ta symulacja rzeczywiście jest

te mapy bitowe

które pokolenia nasze pobudowały

na tej planecie są

tylko

to nie jest

nasze właściwe

życie tu

wracamy do domu

po tym życiu

ale to nie oznacza że wracamy do domu

z materii

bo głównie operujemy zmysłami

cała nasza

przeszłość jest prostą linarną

czasową

i

możemy sobie tak podróżować

w tej linii prostej

i obserwować naszą przeszłość

przypominać sobie

bardzo niedoskonale w wielu wypadkach

to zarejestrowały

nasze zmysły

więc

bo

pomyślcie

to jest właśnie ten stan

skupienia

jeżeli wrzuciłbym ciebie

do wody

to byś się zaczął dusić

ale nawet gdybyś miał

tlen dostarczany

to w tej wodzie byś się czuł

osaczony

inną

gęstością

nalegałaby

na ciebie inna gęstość

ta gęstość by ci

prędzej czy później przeszkadzała

tu też jest gęstość

pewna

ale nie taka jak woda

więc

w pewnym sensie

gdybyś

był

tylko energią

byś się też z tym bardzo dobrze czuł

ponieważ

energia

i świat

w pewnym sensie

iluzoryczny

ale oparty

na

właśnie

na tym co widziałem

co przeżyłem

na tamtym świecie

wszystko to mogę sobie poukładać

stworzyć

będę mógł potem podróżować

w tym być

osoby

które tu zostają

jak ktoś odchodzi

jak on chce to tam są

zabieramy

wszystkie swoje przeżycia

i możemy je uaktywniać

jeżeli komuś będzie chciało się kontynuować

z kimś coś dalej

a tu się to skończyło

to będzie w stanie to zrobić

ja wiem że to się wydaje

bajkowe niedorzeczne

ale ja tak to czuję

że ta iluzja istnienia