Jak Wyginęły Dinozaury - Wizja Na Żywo

Witam państwa. Witam. Dobry wieczór.

Jak na razie wszystko działa. Głos jest,

czat jest. Witam, pozdrawiam państwa

w ten sobotni wieczór.

Rozmowy

między Iranem a Ameryką

niestety upadają

i właściwie tych rozmów już nie ma, jak

donoszą niektóre media.

No i właśnie

ta moja obawa o to,

że jednak atak na przełomie lutego i

marca na Iran to jest początek trzeciej

światowej, bo jeżeli to się rozogni, to

to

według moich wizji

wojna się zacznie rozszerzać i zacznie

to być już światowa wojna. Czyli

prawdopodobnie jesteśmy w przededniu

rozszerzania się światowej wojny, która

się zaczęła, a jeszcze się tego nie

domyślamy.

Mówię to pod wpływem swojej wizji.

Tak, ktoś pokazuje, że jest blisko nó.

Zgadza się, jest nóów blisko,

ale to nie szkodzi.

Marzenna ZH3 PP witam.

Kathen,

dobry wieczór. Jagoda 75.

Leszek

Ciosanek chyba tak. Cześć Krzysiek

Leszek z

Antwerpi.

Pozdrawiam.

Takaj,

tak jak czuję. Pozdrowienia Piotrek,

witam

Erik Hoffman witam.

Gosistit,

witam,

ale wy się różnie nazywacie. Witam

wszystkich państwa.

Drodzy państwo, na pewno się będę

skupiał na dzisiejszej audycji na temat

tego, co w najbliższym czasie będzie się

działo. Ten temat najbliższego okresu

czasu

jest ważny, bo będzie się działo i

dzisiaj takie luzackie wizje

będę robił. Natomiast zanim to zrobię,

dzisiaj mnie nurtuje taka myśl pewna.

Drodzy państwo, doznaję często

właśnie poczuć, jeżeli robię ze zmarłych

osób poczucia. One mnie, mimo że robię

to 40 lat, cały czas

bardzo

zaskakują i nurtują. Dlaczego? dlatego,

że

ostatnio zajmowałem się sprawą yyy

zaginionego człowieka tu z okolic, y,

nie z Człuchowa, ale z okolic

z niedalekiej okolicy Człuchowa.

Ze względu na dramatyczną sytuację nie

chciałbym,

bo to mała miejscowość, podawać jakiś

tam bliższych danych czy bliższych

szczegółów w tej sprawie, bo miała swoją

dramaturgię. W każdym bądź razie zaginął

człowiek. Człowiek, który

no zaginął.

Ja poczułem, kiedy się zwrócono do mnie,

poczułem, że on nie żyje.

Najpierw wykonywałem wizję ze zdjęcia

elektronicznego

i wizja ze zdjęcia elektronicznego jest

trudniejsza

i czasami może być obarczona wręcz

mylnym poczuciem.

próbowałem, nic z tego nie wychodziło.

Dwa miejsca, które zasugerowałem,

gdzie może być ciało, nie powiodły się

po sprawdzeniu poprzez rodzinę, nie

znaleziono tam ciała. W końcu

powiedziałem, że nie będę powielał tych

poczuć swoich względem tej sprawy,

ponieważ

potrzebuję rzecz. Dopóki nie będę miał

tej rzeczy, to nie będę próbował się

skupiać. No i drodzy państwo,

yyy,

dowiedziono mi rzecz tego człowieka,

dowieziono mi ją późnym wieczorem,

więc było na tyle późno. Ja też wróciłem

z podróży, y, że postanowiłem tą rzecz

zanieść do garażu, ponieważ czułem, że

ten człowiek nie żyje. zaniosłem to do

garażu i

pomyślałem sobie: "Rano, to była

niedziela,

ubiegła niedziela, rano

zajmę się tym tą sprawą". No i tak też

się stało. Rano, kiedy wstałem, wypiłem

kawę, poszedłem do garażu, wziąłem tą

rzecz, która była w reklamówce,

przyniosłem tu pod swoje biurko,

dokładnie w tym miejscu, gdzie teraz

siedzę i do państwa mówię.

skupiłem się

i pierwsze poczucie,

znaczy czułem, że on nie żyje,

ale pierwsze poczucie chodzi o konkretną

małą miejscowość.

Doszedłem do kina

i tam gdzie kino skręciłem w bok,

tak poczułem, że on tak do mnie

powiedział. To tego się nie słyszy w

uszach. To jest zrozumienie słów w

poczuciu.

Nie wiedziałem czy w tej miejscowości

jest kino, bo to jest na tyle nieduża

miejscowość, że mogło kina nie być, ale

okazało się, że kino było

i rzeczywiście

od kina skręcając w bok,

mimo że to jest miasto, to w tym miejscu

był taki, były takie bagienka, za tym

kinem taki ugór, takie dzikie łąki

i nawet taki staw.

Więc

zaznaczyłem na mapie to miejsce

i wysłałem rodzinie.

Pani była,

znaczy bliska tego człowieka, była

troszeczkę

troszeczkę zdziwiona, ponieważ

wskazałem

miejsce w miasteczku, a podejrzenia

były, że to

nawet jeżeli nie żyje, rodzina miała

wątpliwości, bo mogła podejrzewać, że on

żyje.

Byłem zdziwiona, że w takim miejscu, no

ja mówię, tak poczułem mając rzeczy i to

już traktuję jako bardziej pewnik.

No i poszli w to miejsce szukać, ale też

policja od nich się dowiedziała o tej

mapie i policja też pojechała. Były

drony i ten teren był sprawdzany

o godzinie 19:00 wieczorem. Teren był

sprawdzany gdzieś od godziny 1 2:00 w

dzień.

O godzinie 17:00 dowiedziałem się, że

nic tam nie znaleziono. No nie ukrywam,

posmutniałem, to mi nawet wieczór

popsuło, ponieważ

dostałem rzecz. Nie powinienem się mylić

mając tą rzecz.

Poinformowała mnie o tym bliska z

rodziny osoba, która która brała udział

w tychże poszukiwaniach.

No i dopiero na drugi dzień wieczorem

okazało się, ja już nie powierałem

żadnej swojej wizji, że właśnie w tym

terenie bliżej jakiejś posesji

znaleziono

ciało tego człowieka w tym terenie,

czyli ten impuls tam gdzie kino

skręciłem w bok.

Zobaczcie to tak jakby zmarły tu i teraz

pokazuje czy daje sygnał logiczny.

Jak mówimy o odejściu człowieka, o

śmierci człowieka, to

mówi się o tunelu, o światle,

do którego mamy podążać. Chociaż wiele

osób

specjalistów od parapsychologii czy od

tamtego świata

zaczyna twierdzić w internecie, że nie

mamy podążać za tym światłem,

ponieważ czycha na nas jakaś siła, która

będzie chciała nas wepchnąć w następną

reinkarnację.

Ymm, drodzy państwo, ja się dziwię, skąd

jest tylu fachowców

od reinkarnacji, od tego, jak tam jest,

jak tam się poruszać, z kim gadać, z kim

nie gadać. Internet jak kiedyś papier,

teraz internet wszystko przyjmie.

Każdego speca w każdym zakresie. Tylko

yyy nie dajcie się zwariować,

ponieważ zwróćcie uwagę 40 lat zajmuje

się tymi zjawiskami. W ciągu tych 40 lat

mnóstwo razy

y miałem

czelność udowodnić jasnowidzenie, jeżeli

chodzi o sprawy kryminalne, zaginięcia.

Jakoś wam nie daje rad, cennych rad.

Unikajcie tego, nie idźcie w tym

kierunku, nie podzajcie w stronę

światła, bo to jest, bo to jest,

powiedzmy, coś niebezpiecznego.

Wejdziecie w kierat reinkarnacji,

nie dajcie się zwariować.

Zanim się będę skupiał, powiem państwu

coś takiego.

Pomyślcie.

Żyjecie gdzie indziej.

Mało tego, być może żyjecie w świecie

wiecznym,

w świecie oczywistym,

w świecie

tak pięknym jak nasz świat, bo on jest

piękny,

ale

wszystko jest lepsze,

bo wieczność, już o tym mówiliś, mówi

mówiłem kiedyś na kanale Wieczność.

Natura nasza,

natura jaźni

do końca jest przygotowana na pełną

wieczność,

ponieważ jak można być wiecznie sobą?

Przecież by to było

coś bardzo uporczywego.

Jakbyśmy tak sobie naprawdę usiedli,

pomyśleli, czym jest wieczność dla

psychiki?

Wieczność to jest coś

więcej jak wszechświat,

wieczność, czyli zawsze.

No i właśnie i pomyślcie teraz,

pomyślcie,

pomyślcie tak macie, o tak, przełóżmy

to. Wyobraźmy sobie,

że technologia poszła już o wiele

bardziej do przodu. Żyjemy w 2000,

powiedzmy

227 roku.

Zobaczcie od lat 80 do teraz jak

technologia

zmieniła się i jakie cuda jesteśmy w

stanie technologicznie w tej chwili

wykonywać.

Już zaczynamy snuć tezę, że

przeistaczamy się w tamtą rzeczywistość,

którą sami stworzyliśmy.

I coś w tym jest.

Przynajmniej zarążek tego się zaczął.

2200 którymś tam,

jeżeli nic nie zatrzyma rozwoju

technologii, a ona się będzie rozwijała

wprost proporcjonalnie do obecnej,

to

jeszcze raz powiem, okaże się, że

Czesław Niemen dalej komponuje

i śpiewa swoim głosem

premiery nowe utwory Krzysztof Krawczyk,

John Lennon, Presley.

Tak,

Bruce Lee

zacznie grać w nowych swoich odsłonach

filmowych.

Możemy tu wymieniać

i wymieniać.

A może Bolesław Prus na nas napisze nową

książkę.

Rozwój technologii to nam umożliwi.

A przecież technologia to nieduchowość w

pewnym sensie.

Ale do czego zmierzam? Zmierzam do tego,

że jeżeli jesteś wieczny, a chcesz

odetchnąć od swojej wieczności,

a posiadasz wiedzę, posiadasz

technologię,

doskonałą technologię,

wyobraź sobie, że aplikujesz sobie co

jakiś czas w swojej wieczności

życie gdzieś tych alternatyw, gdzie

możesz żyć jest mnóstwo,

ponieważ technologia w wiecznym świecie

to umożliwia. Tak jak w naszym świecie

technologia zaczyna to umożliwiać.

No i wybierasz sobie

mniej więcej scenariusz do przeżycia,

mniej więcej

miejsce, gdzie chcesz żyć.

Możesz to zaprogramować w tej grze

losowo, ale możesz sobie też powybierać

pewne rzeczy. Niekoniecznie zły los,

który ktoś tu przeżywa na Ziemi w swoim

życiu. On sobie to wybrał, ale nie

spierajmy się o to.

I teraz

raptem na czas gry doznajesz amnezji

swego życia

i wtaczasz się jako noworodek

w świat.

w taki świat, że wydaje ci się od samego

początku, odkąd zaczynasz rozumować,

że nie ma poza nim nic innego.

Otacza cię wiele rzeczy niezrozumiałych,

jak na przykład właśnie kosmos.

bezgraniczna

wielkość kosmosu,

tak potężna,

że twój umysł

zdaje niby sobie z tego sprawę, ale

kompletnie nie może tego ogarnąć.

Rodzisz się w jakiejś epoce,

poznajesz ludzi wokół ciebie,

parę osób jest tobie bliskich.

ojciec, matka, rodzeństwo,

ciotki, wujkowiej i temu podobne. Masz

trochę przyjaciół

i zaczynasz od samego początku traktować

życie jako coś jednego, jako coś

jedynego, być może niepowtarzalnego.

życie, które

życie, które

jest jedyne.

Jak wtedy układasz swój światopogląd,

swoją religijność?

Gdzie się osadzasz egzystencjalnie? Tu

i nie możesz sobie wyobrazić, że

możesz istnieć zupełnie gdzieś indziej.

A skoro to życie ma swój początek i na

pewno koniec,

to jesteś tu na chwilę, więc jesteś

tylko zajawką

tej rzeczywistości

i wszystko, co tu żyje jest zajawką tej

rzeczywistości oddo.

Ja zawsze od dziecka miałem wrażenie,

coś mi mówiło wewnętrznie

nie bój się śmierci.

Jak umrzesz, byłem tego jako dzieciach

przekonany, jak umrzesz,

to się ockniesz i powiesz: "Ja

pierdzielę,

to było tylko to,

to był sen,

to była gra.

O Boże, przecież tu jest mój świat.

Czego ja się tak bałem?

Jak ja opuściłem tylko grę w którymś

momencie.

Natura tej rzeczywistości, w której

żyjemy.

Śmierć uważa za coś

za coś

jak najbardziej normalnego.

Tak bardzo normalnego,

że jesteś, żyjesz, chodzisz.

Raptem pyk.

Nie ma cię.

Trzy dni

pochówek stypa.

Twoi bliscy na stypie już zaczynają

mówić o rzeczach doczesnych.

Po tygodniu jeszcze cię wspominają, po

trzech tygodniach mniej,

po 11 tygodniach

okazjonalnie.

Po roku jak coś zobaczą twojego jeszcze

w mieszkaniu. O, tu miał to w tej

szufladzie. A zobacz, tu nie zaglądałem

przez cały rok. Wtedy sobie o tobie

przypomną.

Po pięciu latach będą się zastanawiali,

jak dawno cię chowali.

To już 5 lat.

Po 10 latach

będziesz symbolem, że byłeś,

ale już właściwie bezemocjonalnym.

Po 25 latach

niektóre osoby, które jeszcze trwają w

tej rzeczywistości,

być może czasami sobie o tobie

przypomną.

A po 100 latach

twoi przodkowie właściwie już nic

o tobie nie wiedzą.

Taka jest nasza rzeczywistość.

Więc więc

czego my się tak naprawdę boimy?

Wszyscy, którzy przyjdą na twój

pochówek,

stoją przed własnym pochówkiem.

Natura jest na tyle sprawiedliwa, że

właściwie nie spodziewają się kiedy. Tak

jak się ty nie spodziewałeś kiedy.

Jeżeli to się tak kończy w tej

rzeczywistości, to znaczy, że

nie do końca jest to nasz świat,

że tu jest,

możemy to różnie nazywać,

możemy to nazywać

symulacją,

chyba to najbardziej właściwe słowo,

grą,

która jest też w gruncie rzeczy

symulacją.

Tak to wygląda.

Ja mówię

poglądu jednostki, indywiduum, a każdy z

nas jest indywiduum. Więc

tak to wygląda

i w gruncie rzeczy

na to nie mamy kompletnie wpływu.

Yyy rodząc się na tej ziemi,

musimy bezwzględnie przyjąć

warunki, zasady gry, w której się

urodziliśmy. Czyli w pewnym sensie

jesteśmy od samych narodzin więźniem tej

gry.

Yyy, w trakcie wzrastania potem życia

już dorosłego,

prawidła tego życia są dla nas oczywistą

oczywistością.

Nie ma innych.

A jeżeli sobie pomyślimy, że możemy żyć

w innym stanie skupienia lub w innym

stanie gęstości, to absolutnie

zaczynamy uważać, że to są bzdury, że to

są myśli

szalone w człowieku, który wie, że ma

swój koniec, że kiedyś się skończy,

próbuje wymyśleć alternatywę.

A uważam, że tak nie jest.

To właśnie szalone w pewnym sensie jest

to, że żyjąc w tej grze gasimy w sobie

wszelkie możliwości myślowe,

że może być inaczej, że gdybyśmy uznali,

że my możemy żyć w innej gęstości, czyli

nie z taką masą jaką mamy, a powiedzmy w

innej gęstości, no chociażby w gęstości

duszy,

która w stosunku do ciała jest żadną

gęstością.

Ale jakąś gęstością to jest. Więc

zwróćmy uwagę,

że my się tu w trakcie życia, w gruncie

rzeczy kastrujemy

z takich y z takich y

możliwości myślowych

i żyjemy w coraz wtedy większym strachu,

ponieważ z każdym rokiem

mamy coraz mniej złudzeń, że się

skończymy. że ten czas się zbliża.

Więc

żebyśmy nie byli zaskoczeni,

kiedy

umrze istota, kiedy umrzesz,

trzeba być natychmiast przygotowany na

to, że będziesz

wracał, znaczy, że nagle się ockniesz u

siebie.

Nie wiem, co poczujesz. radość,

wdzięczność,

na pewno wielką radość, że dalej jesteś.

No bo właśnie,

jeżeli by nie było nic

i człowiek by umarł,

czy warto się bać?

Przecież sekundę

po śmierci już byś był kompletnie

niczym.

Nie miałbyś w sobie najmniejszej emocji,

czucia, lęku czy radości.

Więc czym się tak martwimy

myśląc: "Boże,

a przecież nie będzie mnie.

Co wtedy?"

I nie do końca boimy się o sytuacje

wokół nas wszystkich, którzy są wokół

nas. Bo jak historia nas uczy,

najczęściej to jest tak, że trochę

popłaczą,

a już po tygodniu czy dwóch, tak jak

mówiłem wcześniej,

coraz rzadziej będą nas wspominali, co

jest naturalne.

Więc czego się boisz,

skoro nic zabiera ci wszelkie możliwości

odczuwania,

tudzież też lęku,

smutku, strachu,

cierpienia,

nic.

Ale jednak w naszej naturze,

no bo przyjmując zasady tej gry,

widzimy, że śmierć

funkcjonuje jak

jedna z największych fabryk na tym

świecie i każdego dnia

wiele osób jest ich ciał chowanych na

świecie, podobnie jak fabryka narodzin.

Tak.

Gdybyśmy przyjęli te zasady,

to byśmy powiedli: "Okej, no smutne, że

to się kończy, że mamy ambicje, że

staramy się w życiu, że kogoś kochamy,

ktoś nas kocha

i nagle nas nie ma. Okej,

ale czy jest się czym martwić, skoro nie

będzie też zmartwienia i niczego, co

doznajesz?

Gdybyśmy przejęli te prawidła, żyłoby

nam się lepiej trochę, bo nie dość, bo w

gruncie rzeczy jest ta gorycz odejścia,

ale nie ma lęku, bo nie ma nic. Ale w

naszej naturze

jest coś,

co nie daje nam spokoju.

A wiecie co to jest? Ja się nad tym

wielokrotnie zastanawiałem.

Jest to,

jest to coś w rodzaju

prześwitu, takiej szparki w naszej

jaźni,

przez którą wpada światło, którego my

nie rozumiemy.

To światło nazywa się wieczność.

Największym strachem

dla wieczności, dla świadomości

wieczności jest świadomość

utraty

wieczności. Utraty świadomości i

wieczności.

Dlatego się boimy

i ten lek jest słuszny,

bo dlatego się boimy, bo jesteśmy

istotami wiecznymi

i

i to ta podwalina wieczności w nas

i indywidualności, ale zarazem

wieczności w nas

powoduje ten lęk niepokój.

Jak mogę nie być?

Pozadaj sobie inne pytanie. A jak mogło

cię nie być przed rokiem, jak się zanim

się urodziłeś? Przecież też cię nie

było. O, jakie wieki cię nie było. I co?

I gdybyś się nie urodził, co by się

zmieniło?

Więc zastanówmy się, czego my się tak

naprawdę boimy.

Jesteśmy wieczni, żyjemy w symulacji.

I proszę, drodzy państwo, nie wpisywać w

to żadnych

dogmatów religijnych. Dogmaty religijne

ja szanuję.

Absolutnie

nie ważyłbym się podnieść ręki na żaden

dogmat religijny.

Wszystkie religie trzeba szanować,

jeżeli mówią o moralności, jeżeli mają

dekalog,

bo to są nasze drogowskazy, żeby

postępować moralnie,

więc trzeba religię szanować.

Natomiast

mówienie o wieczności

i mówienie o symulacji, w której tu

żyjemy,

jest to nowomowa. Jest to, mówimy o

symulacji, ponieważ zdajemy sobie sprawę

z tego, czym jest symulacja, bo sami

potrafimy już zaczynać elektronicznie

tworzyć programowo symulacje.

Kiedyś nazywaliśmy to zupełnie inaczej.

Nawet nie umiem znaleźć teraz słów, jak

mogliśmy to nazywać.

No ale

kwestia kwestia

tego, że żyjemy tu w grze,

w symulacji,

każda gra ma swój scenariusz i swoje

zasady i nie możesz ich zmienić

będąc tu.

Kiedy weszłeś w grę, musisz ją przejść

od początku do końca, jakikolwiek ona by

miała swój koniec.

Takie przemyślenia.

Sławomir

Kazimierczak pisze religię.

To są, żeby straszyć. Nie do końca.

Nie do końca.

Czy religie są po to, żeby straszyć?

Człowiek

od

prehistorii miał w sobie poczucie

wieczności,

które w świecie niewiecznym, którym jest

Ziemia,

jeżeli rodził się w tej grze, doszukiwał

się czegoś, czyli doszukiwał się bóstwa,

które może dać wieczność, ponieważ w nas

jest pierwiastek wieczności, ale nie w

tej grze.

Co jest oczywiste,

ale my

pochodzimy z wieczności.

Dlatego

tworzenie

religii

jest formą

pewnego usprawiedliwienia

pierwiastka

wieczności w nas.

Ponieważ jeżeli

mamy religie, które coś uświęcają,

to

to jest dla nas usprawiedliwienie, że

mimo, że żyjemy w świecie,

który się kończy,

pierwiastek

wieczności w nas nie umiera. chociażby

obiecanym zmartwychwstaniem,

że będzie sądził żywych i umarłych.

To jest prosto powiedziane.

Im bardziej cywilizacyjnie rośniemy, im

bardziej nasza inteligencja rośnie, tym

bardziej nie chce nam się wierzyć, że

nagle będzie zmartwychwstanie, będzie

sądził żywych i umarłych.

Ale to jest metafora, to jest

przenośnia.

Wszystko się może dziać w jednej chwili.

Dla każdego śmierć i zmartwychwstanie

może być w innym czasie.

Wielu już zmartwychwstało,

a wielu się jeszcze nie narodziło, żeby

potem zmartwychwstać.

Musimy zrozumieć, że

może być w tu przekaz o wiele głębszy.

Ale on jest uproszczony

tylko po to, żebyśmy zrozumieli jedną

rzecz, że jest w nas pierwiastek

wieczności,

że skoro jesteś, to będziesz, a skoro

będziesz wieczny, musisz być dobry. No

bo jeżeli będziesz zły, to ciężko ci

będzie w wieczności.

To są proste przekazy,

które powinniśmy sobie w taki sposób

tłumaczyć.

Każda religia ma swoją mantrę.

To są te same modlitwy, to są te same

pieśni. To jest powtarzanie

co msze takich samych

słów,

ale wszystko

dzieje się po to, żeby

usprawiedliwić pierwiastek wieczności

w naszych umysłach.

On nie jest złudą.

On jest faktem,

którego nie potrafimy pogodzić

z naszą skończonością na tym świecie,

który jest grą, symulacją.

Więc religię powinniśmy szanować

po to,

żeby chronić swój pierwiastek

wieczności.

Bo jeżeli

uwierzysz, że jesteś wieczny, to twoje

złe czyny mogą być też wieczne.

Efekt tych czynów. Dlatego to nas chroni

przed

chodzeniem po trupach za życia, bo

przecież potem nic nie ma. Więc co

ugryziesz, to twoje.

Nie na tym rzecz polega.

Tak, to jest ważne. Dobrze.

Czesław Sylwester. Czy dusza może być

mądrzejsza od człowieka? Znak zapytania.

Nie każdy się uczy pilnie. Są bardzo

wykształceni i bardzo leniwi. Czy potem

się to zmienia po śmierci? Czy

przychodzimy

z tatuażami.

Powiem tak,

oczywiście

istnieje coś w rodzaju wszechwiedzy.

Drodzy państwo, ja jestem człowiekiem

niewykształconym

absolutnie.

I

nieraz rozmawiając z

osobami wykształconymi,

także mądrymi,

co jest dla mnie wielkim zaszczytem, te

osoby mówią: "Ale, ale ty masz, ty

porozmawiasz na temat, jakbyś kończył

studia". Ja mówię, ja nie kończyłem

żadnych studiów.

jest

wydaje mi się, proszę tego nie uznać

jako

nie wiem jakieś

jakąś pychę, bo w żadnym wypadku nie

mówię to tego w tym kontekście,

ale

no

ja niektóre rzeczy o niektórych rzeczach

mówię jakbym wiedział, a Nie czytałem na

ten temat.

Yyy, wiecie, to jest przejaw duszy.

Dusza na pewno,

jak my odchodzimy do własnej duszy,

znaczy nasza dusza odchodzi właściwy

świat po tej symulacji,

to na pewno jest mądrzejsza, nie ulega

wątpliwości, ale ciężko mi powiedzieć

jaka ona jest. Ciężko mi powiedzieć,

jaki ja będę

kiedy wrócę do domu.

To mnie właśnie przeraża. Czy ja sam

siebie rozpoznam lub

czy ten on, który jest teraz tu mną

jest zupełnie inny jak ja tu, kże jestem

jego cząstką.

To pytanie jest bardzo zasadnicze i i i

bez odpowiedzi

w mojej głowie. Natomiast zadaję sobie

takie pytania.

Tak.

A dobra, no polityka polityką, chociaż

ciekawe rzeczy się dzieją. Ja mam obawy,

że z Iranem

zacznie się dziać coś bardzo niedobrego

w niedługim czasie. W bardzo niedługim

czasie.

Ale to jest kuszące.

Pan Piotr Wójtowicz

pisze tak:

"Czy zrobi pan wizję, co spowodowało

zagładę dinozaurów? Takiej wizji jeszcze

nie było.

Piotrzejtowicz.

Chwilę poświęcę czasu. Zobaczymy.

Przepraszam.

Co spowodowało?

Pierwsze co mi się kojarzy

to potężne opary siarki.

Zapach siarki. Ja akurat

toleruję zapach siarki. Kiedyś byłem w

Gorlicach na koloniach jako gówniarz i

tam czułem

właśnie taki zapach siarki.

Z dzieciństwa taki zapach mi się

kojarzy.

Było bardzo wilgotno na ziemi.

Było bardzo ciepło na ziemi. Nagle

mgliście aż tak.

I zapach siarki,

taki słodki zapach siarki. tej siarki

było w atmosferze bardzo dużo, w dolnych

warstwach atmosfery.

Ale wiecie co mi się dziwne kojarzy?

Że było roślinność, dużo tej

roślinności. Ale były olbrzymie drzewa.

Drzewa jak zamkielkie.

Jak dinozaury były duże, to te drzewa

były jeszcze ogromniejsze. Potężne

drzewa.

Takich nie ma teraz.

Pęknięcie Ziemi.

Na ziemi było tak potężne trzęsienie

ziemi,

potężne trzęsienie ziemi,

że jakaś część ziemi pękła

i rozlało się jądro ziemi. Część, trochę

jądra ziemi

wypłynęło przez te pękliny

i to poszło mniej więcej od Bliskiego

Wschodu

poprzez

dno oceanu i część

Afryki,

te rejony Madagaskar,

wyspa obok Afryki,

Tak. Część

pęknięcie ziemi

to mogło być największe trzęsienie ziemi

na ziemi.

Dosłownie pękła z ziemia.

Dinozaury wyginęły przez

przez pęknięcie ziemi.

przez pęknięcie ziemi

i wypłynięcie lawy.

siarka

mglisto od oparów siarki.

To długo nie trwało,

ale to było bardzo trujące.

I dziwna rzecz na tamte czasy mi się

jeszcze kojarzy,

że

wtedy żyły

albo były

takie jakby nimfy fruwające

Takie duszki fruwające. Pełno ich było

na ziemi.

Przezroczyste

jak duszki.

To fruwało.

Kasiu,

Kasiu,

>> ja bym mógł prosić trochę ciszej, bo ja

audycję robię.

Przepraszam,

że ona wróciła

ze spaceru z H

dziwne.

Na ziemi były zesłane dusze.

One się nie wcielały. One

były w tym świecie

jak takie mgiełki.

Nie wiem co to jest.

było bardzo ciepło.

Tak gotująco ciepło.

jakby to powiedzieć, to nie było ciepło

rażące, jak na przykład jest upał,

świeci słońce i razi nas to słońce. To

było takie gotujące ciepło,

takie panowe ciepło, jakby się gotowało

w garnku.

Dziwne z tymi duszyczkami.

Tak jakby na ziemię były zrzucane dusze.

One nie miały ciała.

Jezus, a może to jest tak, że podczas

ewolucji

ukształtowały się istoty, w które

zaczęły wchodzić dusze,

te zrzucone, upadłe

z grzechem

i zaczęły żyć w ciele.

Wiem, że to są niedorzeczności, które

mówię, ale ja mówię to, co czuję.

Skąd te dusze?

Dusze są posłańcami.

Źle nazywać je upadłymi.

Dusza to jest twór

niematerialny.

który musi znaleźć

formę dla siebie.

Dusza

tracąc formę musi wskakiwać w inną

formę.

Dusza jest

kimś, kto szuka formy, której może na

jakiś czas zamieszkać.

Dusze mogą żyć

bez formy,

ale

rzeczywisty

Rzeczywiste pragnienie duszy jest wejść

w formę.

Gdy dusza wychodzi z formy, z ciała,

bardzo szybko zaczyna szukać następnej

formy.

Jest to

natura duszy, powinność duszy, chęć

duszy.

Nie umiem tego dokładnie nazwać.

Niektóre dinozaury miały opierzenie,

miały pióra.

Niektóre pancerze,

takie

kojarzą mi się, które tak piszczą

nozdrzami,

piski takie wydają głośne.

A takie z długimi szyjami, bardzo

wysokie,

takie

to one takie co chwilę nie umiem tego

powtórzyć

jakby w gardle te dźwięki im się

tworzyły takie

takie coś

Ale dzisiaj było co

Tak,

wszystkiego dobrego. Pozdrawiam was.

Zdrowiu się trzymajcie. Yeah.