Marek Rymuszko - jak Tam Jest - Wizja W Spokoju

Dobry wieczór, dobry wieczór Państwu, jest pierwsza osoba, Malwina W., jestem pierwsza, tak, jest Pani pierwsza, bo znaki zapytania.

Dzisiaj krótko przed świętem 1 maja, w ogóle wielka majówka, więc taka trochę lajtowa audycja.

Zanim to taką ciekawostkę Państwu zaraz opowiem, tylko nad czym będę chciał się dzisiaj skupić, także jeżeli nie będzie to Państwa interesować, to mówię to z góry.

Może niektóre osoby nie będą chciały posłuchać. Ja kiedyś miałem taki dziwny przekaz po śmierci redaktora naczelnego Nieznanego Świata, Marka Rymuszko.

I to był bardzo dobitny przekaz od Pana Marka. No i chciałem dzisiaj skupić się, jak tam jest, poczuć Pana Marka.

Ja miałem wieloletni kontakt z Panem, świętej pamięci, Panem Markiem Rymuszko i muszę tak bardzo pokrótce Państwu powiedzieć, że właśnie kiedy Pan Marek Rymuszko

zmarł, ja króciusieńko dowiedziałem się o śmierci Pana Marka Rymuszko na CPN-ie w nocy.

Dowiedziałem się o trzy doby za późno, ponieważ w internecie tankowałem coś, piłem jakąś herbatę, była noc i zatankowałem samochód, wziąłem sobie kawę, popijam tą kawę, no zerknąłem co tam na wirtualnej Polsce.

No i...

Jedna z informacji była, że odbył się pogrzeb Marka Rymuszko. Byłem w szoku.

Z tego względu, że krótko przed tym Pan Marek Rymuszko był na takim spotkaniu w Empiku w Warszawie, w galerii dużej.

To było moje, to było wydanie jednej z książek na mój temat.

I Pan Marek Rymuszko zaszczycił swoją osobą.

To spotkanie autorskie.

Był tam Pan, który napisał tą książkę, byłem ja jako osoba, o której książka traktuje.

No i pojawiło się tam, pojawiło się tam wiele osób, ale pojawił się tam właśnie Pan Marek Rymuszko, z którym rozmawiałem.

I byłem w szoku, że niedługi czas później Pan Marek Rymuszko zmarł, a ja się o tym dowiedziałem z internetu.

Że odbył się pogrzeb.

Krótko potem powiem Państwu rzecz niezwykłą, ponieważ ja to bardzo krótko powiem, bo ja to opowiadałem bardzo szczegółowo już na kanale.

Ale żeby to streścić, miałem bardzo dziwny przekaz, bardzo niezwykły przekaz od Pana Marka Rymuszko.

Mianowicie, znaczy my kiedykolwiek się spotkaliśmy.

Pamiętam w dwutysięcznym, tak w dwutysięcznym roku.

Nieznany świat przyznaje honorową nagrodę.

Nagrodę miesięcznika Nieznany Świat od wielu lat.

Między innymi taką nagrodę otrzymał Krzysztof Kieślowski, wiele innych znanych, wybitnych osób.

Taki zaszczyt spotkał mnie i w 2000 roku otrzymałem w Warszawie w audytorium wielu ludzi, otrzymałem właśnie nagrodę.

To jest taki dyplom.

Nieznanego świata za rok 2000, za moje osiągnięcia, za moje jasnowidzenie.

Wręczał mi to Pan Marek Rymuszko i jego żona Maria Ostrzycka Rymuszko.

No i pozdrawiam Nieznany Świat.

Niech Wam się wiedzie jak najlepiej, bo to zdrowe, zdrowy miesięcznik.

Jeżeli traktujący o zjawiskach niewyjaśnionych czytam go regularnie i jest to świetny materiał w każdym numerze.

Drodzy Państwo, to było gdzieś mniej więcej może dwa tygodnie, trzy tygodnie po śmierci Pana Marka Rymuszko.

Kiedy to ja rano wstałem.

To było lato.

Ładna pogoda.

Była to szósta rano, może chwilę przed szóstą.

Zrobiłem sobie herbatę.

Poszedłem sobie na balkon swój, który latem bardzo lubię.

I tam taki fotel bujany jest i tam sobie usiadłem.

Sączę tą herbatę, ale po chwili tak mi się zrobiło tak przyjemnie i chciało mi się zasnąć.

No i zasnąłem.

To był półsen, ponieważ w tym półśnie, tu jest obok ulica i ja słyszałem przejeżdżające samochody.

W tle gdzieś tego snu były te samochody, czyli taki półsen.

A przyśniło mi się coś takiego, że jest, że Pan Marek Rymuszko stoi przed takim jak gdyby bumerangiem.

To było duże, on tam mógł wejść.

Ale to miał kształt bumerangu i było całe białe wewnątrz.

Rymuszko był oparty jedną ręką o wejście do tego bumerangu.

I mówi, tu jest rześko.

Tak powiedział, był zadowolony.

Że tu, gdzie on jest, jest rześko.

I po chwili mówi, klepnął tak w tą ścianę tego bumerangu wewnątrz.

I w nim się zrobiło pełno stop klatek.

I ja rozumiałem, że to są stop klatki z jego życia.

I którąkolwiek on dotknie, czy podejdzie do której,

to przeżywa na nowo daną chwilę, dany moment, daną sytuację.

I może ją przeżywać po tysiąckroć, nieskończenie.

I za każdym razem w tym przeżywaniu,

wydawać się będzie, że przeżywasz to pierwszy raz.

Nie znudzisz się tym.

To było niezwykłe.

On wtedy dużo, mi już uleciały te słowa w tym śniadaniu.

On wtedy mi dużo mówił, że świat jest jak pogoda.

Świat jest jak niebo, jak chmury.

Czyli pewna iluzja.

To było jedno.

I to było bardzo optymistyczne.

Natomiast na drugi poranek następnego dnia była podobna sytuacja.

Wstałem rano, zrobiłem sobie herbatę.

Poszedłem na balkon.

No i Kasiu, gdybyś mogła drzwi przypchnąć, będę Ci wdzięczny.

Poszedłem na balkon, podobnie herbatę.

I ponownie przysnąłem.

I tu już był głębszy sen.

Nie słyszałem tych samochodów jeżdżących.

I nagle w tym śnie znalazłem się face to face nad twarzą leżącego pana Remuszki.

On leżał, nieruchomo.

Jego twarz nie miała żadnej mimiki.

Po prostu leżał.

Tak jak leży zmarły.

I to było szybkie mignięcie takie.

On myślą mi powiedział, chcesz wiedzieć jak się umiera?

I nie pytał.

Nie pytał o to, czy ja chcę czy nie to wiedzieć.

Tylko od razu poczułem, że on wpadł w siebie.

Ja to niejednokrotnie mówiłem, bo to było niezwykłe przeżycie w tym śnie.

I to właśnie jest jednym z elementów moich przemyśleń, że możemy świat,

w którym żyjemy, jest w nas.

Tu nam się wydaje, że jesteśmy w innym świecie,

ale przecież jesteśmy tylko pewnymi bodźcami w tym ciele, oczy, słuch, głos, czucie.

Jesteśmy taką sondą w obcym świecie,

a nasz świat jest wewnątrz.

Świat przeżyć.

Świat pamięci.

Świat jaźni.

Bo on wpadł.

Wpadł w siebie.

No właśnie.

Od tego czasu minęło już parę lat.

Czas niestety nieubłagalnie pędzi jak szalony.

I drodzy Państwo, ja dzisiaj skupię się nie tylko na panu Rymuszce,

chociaż zrobię to od pana Rymuszki I.

Natomiast skupię się także nad...

Niedawno zmarł, dosłownie dni temu, ileś dni temu zmarł,

wybitny polski filozof,

z racji, że niedawno zmarł, nie wymienię jego nazwiska.

Jeżeli Państwo chcecie znać to nazwisko, wpiszcie sobie w internet.

Ponieważ to, jeżeli chodzi o filozofię,

to w tych czasach była wysoka persona,

człowiek, który wybitnie udzielał się, jeżeli chodzi o filozofię.

Profesor filozofii.

Ja miałem wielki zaszczyt i przyjemność spotkać się z profesorem,

kiedy byłem zaproszony na Uniwersytet Warszawski.

Wtedy z profesorem...

I miałem...

Byłem zaproszony jako gość, który się miał wypowiedzieć na temat tego, co robi.

A też okazać dokumentację swoją.

Była tam m.in. śp. aktorka pani Maria Czubaszek.

Były dwie czy trzy osoby z tytułami doktorskimi lub profesorskimi.

I był właśnie profesor filozofii także.

I my w tej grupie dyskutowaliśmy

i wymienialiśmy poglądy na temat właśnie

czucia, wiary i temu podobne.

I powiem Państwu, że profesor...

Będę chciał się skupić na profesorze tym

i być może coś poczuję.

Mamy krótko przed właśnie długim weekendem.

Nie chcę tu jakiegoś ciężkiego kalibru rzeczy wyciągać i mówić,

chociaż tytuł miał być inny.

Ale zrezygnowałem, bo tytuł miał być, drodzy Państwo, dość specyficzny.

Bo mamy majówkę.

Dzień, w którym ludzie odpoczywają.

A tutaj informacja w Internecie jest taka.

Komunikat Wojska Polskiego prosimy o zachowanie ostrożności

na drogach w regionach województwa zachodniopomorskiego,

pomorskiego, czyli mojego i warmińsko-mazurskiego.

Planowane są przemieszczania kolumn wojskowych.

Przekazał Sztab Generalny Wojska Polskiego.

Ma to związek z trwającymi ćwiczeniami Defender 24.

Pojazdy wojskowe pojawią się na polskich drogach

w dniach między 4 a 6 maja.

Prosimy o zachowanie szczególnej ostrożności na drodze.

Zaapelowano.

No tak, licho nie śpi.

Ale o tym będzie czas porozmawiać.

Dzisiaj, tak jak powiedziałem, na swobodnie.

Pan Marek Rymuszko, chwilkę żebym się nastawił.

Jeszcze chcę... Dobrze, już nie będę powtarzał jej śpiewki.

Na mojej stronie internetowej

krzysztofiackowski.pl,

Krzysztof Wieckowski jako jeden wyraz proszę pisać.

Otworzy Wam się strona, na której jest mnóstwo dokumentacji,

że trzymając zdjęcie lub rzecz osoby

potrafiłem poczuć losy tej osoby

lub w jakiś sposób kontaktować się z tą osobą,

gdzie są tego wymierne dowody.

Poznacie chociażby odnalezień zwłok

czy wyjaśnień spraw zabiłych, często kryminalnych.

Marek Rymuszko.

Kosmos to okrojona makieta.

Kosmos to okrojona makieta, to jest makieta.

On mnie się kojarzy takim eleganckim, bytwornym mieszkaniu.

Siedzi i pracuje, robi coś, pisze.

Człowiek jest istotą wielowymiarową.

Dusza jest wielowymiarowa.

Za każdym razem jak wchodzimy w życie,

to życie,

zabieramy jakąś interakcję, akcję, charakter i sens tego życia z sobą.

Tym bardziej, to już jest teraz moje słowo, zdanie,

że to jest tak zrobione,

że nieprawdą jest,

że z tego świata nic nie bierzemy.

Zdecydowanie państwu mówię,

z tego świata bierzemy wszystko w formie,

tego co zrobiliśmy, dokonaliśmy.

Złe i dobre.

Cały sens i charakter nas.

I tam to wszystko odtwarzamy.

Jeżeli ci się podobało to życie,

które przeżyłeś,

to masz wolę, możesz,

ale nie musisz, możesz je dalej,

możesz je tam odtworzyć

i toczyć je dalej.

I postawić się w pewnej sprawie.

W sytuacji, od której zaczynasz ciąg dalszy życia,

tylko w formie energii,

ale to jest bardzo podobne.

Może inaczej, to jest to samo.

Nic nie tracisz.

Ciało traci wszystko

i przechodzi do natury.

Jest składnikiem natury.

Dusza zabiera wszystko, co było żywe,

co było rzeczywiste

i dusza jest tego właścicielem.

Świętości tam są,

ale nie przeszkadzają ci w twoim rozwoju.

Trwanie jednostajne

do niczego nie prowadzi.

Prowadzi tylko do goryczy.

Dlatego jest życie.

Powstaje, trwa, ginie.

Teoretycznie.

Powstaje, trwa, ginie.

Czyli wieczność,

jest bardzo trudna do zrozumienia,

ponieważ w wieczności

są niezliczone narodziny

i niezliczona śmierć.

I trwa się cały czas.

Ale te etapy

zawsze tworzą początek i koniec.

Złudę tego.

Na początku, jak odchodzisz,

jest pewien lęk,

bo nie rozumiesz,

żeby ożywić tą przestrzeń,

w której się znalazłeś,

musisz zacząć sobie to wyobrażać.

Dość szybko osoba,

która odchodzi stąd,

zaczyna rozumieć,

że musisz sobie wyobrażać.

I wtedy szybko to się odbudowywuje.

Powstaje.

Na początku jest przerażenie,

że jesteś,

ale nie masz podstaw

tego jestestwa.

Bo tu odeszłeś od ciała

i jesteś z nim nadal zżyty

i przyzwyczajony do niego.

A tam, żeby, nazwijmy to,

zapalić światło,

trzeba użyć wyobraźni.

Gdy to pojmiesz,

raptem odbudowujesz wszystko,

co zdobyłeś.

I tu nie chodzi tylko o to

nasze jedno życie.

O całość.

Inną przestrzenią jest

kosmos,

który jest makietą,

a inną przestrzenią zupełnie

to są dwie różne przestrzenie.

Jest byt,

do którego się odchodzi.

To są dwie zupełnie inne przestrzenie.

Jesteś w swojej przestrzeni.

Nie jesteś sam.

Nie cierpisz.

Wszyscy,

na których ci zależy,

są koło ciebie.

Bo ty ich wszystkich zabrałeś

swoją wyobraźnią.

Oni tam są.

To bardzo dziwne,

żeby to zrozumieć.

Bo ktoś powie,

no to jak?

Klon?

Duplikat?

A jak co oryginał,

a nie duplikat?

Ktoś powie.

Drodzy Państwo,

tylko, że oryginały,

te, o których my myślimy,

jako oryginały,

kwestia tylko czasu,

kiedy się rozpadną

i wrócą do natury.

Mówię o ciałach.

A energia jest wieczna.

Jeżeli odchodzisz jako dusza,

jesteś energią.

Więc

współrelacja z ciałem,

kogoś w ciele,

jest

niepotrzebna.

Zabierasz przeżycia

i tą wartość.

Z kimkolwiek jesteś, żyjesz,

zależy ci na tej osobie. Kochasz ją.

Ty jej nie kochasz tylko

za to, że ją zobaczyłeś raz.

To już jest mój przypisek taki.

Że ty ją zobaczyłeś raz

i już ją kochasz.

Ty przeżyłaś lub przeżyłeś

z taną osobą

lata.

Byliście piękni,

potem ładni,

a na końcu

starsi.

I jeden z was odszedł.

Drugi pozostał.

Największa niesprawiedliwość

miłości jest taka,

że jeden odchodzi,

a drugi pozostaje.

Tylko ten, który pozostaje

już nie jest taki

po tylu latach,

jaki był, w którym się zakochaliście.

I wy tak cytuciele się nie byliście.

Ale tam

odchodzicie i wszystko jest.

Możesz sobie wybrać czas

i ta interakcja między wami jest.

Nie możemy na to spojrzeć

ziemskim myśleniem.

Bo nie rozumiemy

właśnie

tego,

jakie wartości tam są,

ale nie zostajemy tam sami.

Mam takie poczucie, że

kosmos to jest

coś jak odchłań

piekielna.

Jakkolwiek byśmy sobie

to słowo, piekło,

wyobrażali.

I tu są istoty,

ale to nie są istoty duchowe.

Wszystko, co żyje, jakiegoś ducha ma.

Nie są to istoty

takie,

które są w innej przestrzeni

tam, gdzie odchodzimy.

To są istoty

wypchnięte

w kosmos,

który się wydaje tłem,

który się wydaje

jakby końcem

różnych innych przestrzeni,

które istnieją.

Te byty, które tu są

lub byty, które są w kosmosie

są jakoby bytami

z tamtej przestrzeni

zbuntowanymi

albo bytami,

które

tam nie mogą wrócić

przez coś.

Być może przez jakieś czyny.

A właśnie pierwsze poczucie takie

w tym poczuciu

pierwsze w całej wizji

pierwsze

co było istotne to

miałem poczucie, że Pan Marek

odniósł się

do tła kosmosu

jako makiety.

Makieta jako

tło

pewnej granicy

za którą

już nic nie ma

albo

ta nieskończoność

wszechświata jest końcem.

Końcem

innych przestrzeni.

Zimna, bardzo

wielka, że tu się

liczy

tylko i wyłącznie

pewna pokora

pewne

jakkolwiek wyrażasz

wiarę w dobro

i czynisz dobro

oznacza to dobro

kwestia

wolności

tego co wyznajesz

istotne jest, żebyś Ty

czynił to dobro.

Te istoty,

które są tu

czyli są

wśród nas istoty,

których być może nie widzimy

albo one nam się nie pokazują

one chcą doprowadzić

i nie tylko jednostki

a społeczeństwa

do próżni myślowych

próżnia myślowa

żeby nie było

głębi myślowej

w człowieku

próżnia myślowa

czyli

innymi słowy

ja to tak rozumiem

czyli coś

że myślisz

tylko, że Twoje myślenie

jest z góry narzucone

bardzo powierzchowne

i

nawet

nie zastanawiasz się nad tym

do jakich wniosków dochodzisz

bo one są Tobie narzucone

próżnia myślowa

a myśl dla duszy jest pokarmem

myśl dla duszy jest pokarmem

taka myśl mi przyszła

może to głupie

że

ktoś powie no dobrze

dusza nie musi spać

dusza nie musi jeść

dusza nie musi pić

i wydawać by się mogło

że jest to fajne

ale drodzy Państwo

ale

ile radości

sprawia nam

smak pysznej potrawy

ktoś powie tak

ale potrawa jest dla ciała

żeby ciało mogło

funkcjonować

to jest taka pokusa do jedzenia

bo gdybyśmy nie czuli smaku jedzenia

to byśmy przymierali głodem

i byśmy chodzili niedożywieni

jest to prawda

tylko, że pożytek dla duszy jest też taki

że smak wchodzi też w pamięć

to wszystko ożywa

w duszy

i można o tym

można jeść pamięcią

i czuć ten smak

o dziwo

trochę zażartuję

przez to poczucie

ale

to może być też tak

że

że

dusza może jeść ile chce

ale nie przytyje

ja tam przepraszam

ale żona jakiś mikser włączyła

może to trochę słychać

bardzo przepraszam Państwa

za tą niedogodność

coś sobie wpiszę

tak bardzo proszę o cierpliwość

już

ale powiem, że on mówi profilio

pro filio

ej, ej

trwa, ale coś się chyba zacięło

czy mi się zacięło

a dobrze, dobrze, dobrze

Marek Rymuszko

to co widzimy

i to co widzimy przed sobą

patrząc w niebo

to jest makieta

która

nie jest naszym światem

a jest raczej granicą

światu

światów które są

ale droga do tych światów jest przez nas

my

nie opuszczamy tamtych światów

my tylko

jesteśmy

pewnymi zmysłami

cielesnymi

w złudzeniu

że jesteśmy w tym świecie

ale to jest złudzenie

Drodzy Państwo

audycja dzisiaj nietypowa

ale mówię

długi weekend

odpoczywajcie

Wszystkiego dobrego

Pozdrawiam